Κιμωλία...

Μερικά σχόλια από εσάς για την Κιμωλία

Σας καλωσορίζουμε στον ψηφιακό χώρο της Κιμωλίας! Εδώ θα βρείτε πληροφορίες για εμάς, λεπτομέρειες για τις δράσεις και τα events που διοργανώνουμε, φωτογραφίες του χώρου και όχι μόνο! Αν θέλετε να δείτε ότι πιο φρέσκο έχουμε να σας πούμε, δείτε το blog μας. Αν έχετε κάποια ιστορία να μοιραστείτε, στείλτε μας μερικά λόγια και θα φροντίσουμε τα υπόλοιπα. Ακριβής εξήγηση για το όνομα του μαγαζιού δεν υπάρχει... Η αλήθεια είναι ότι ψάχναμε, ψάχναμε και μια μέρα απλά προέκυψε! Υπάρχει όμως ένα κείμενο που το βρίσκετε και στους καταλόγους μας, που τα εξηγεί όλα... Ορίστε λοιπόν:

"Μαγική άσπρη η κιμωλία που για πρώτη φορά αντίκρισα στην πρώτη δημοτικού. "Ένα κουλουράκι" έλεγε η δασκάλα, και το ζωγράφιζε στον μαυροπίνακα. Αυτό ήταν το όμικρον. "Ένα μπαστουνάκι...". Αυτό ήταν το γιώτα. Άνοιξε ένας καινούργιος κόσμος για το παιδικό μου μυαλό που εκστατικό έβλεπε τις λέξεις που μέχρι τότε χρησιμοποιούσα να παίρνουν μορφή μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Η κιμωλία είχε τη δική της φωνή και το δικό της άρωμα που απλωνόταν στη σχολική αίθουσα. Η κιμωλία ήταν ο πρώτος παιδικός μου έρωτας. Με αυτήν έγραψα τις πρώτες μου λέξεις και ζωγράφισα τις πρώτες μου ζωγραφιές. Ένα σπίτι πάνω σε ένα μισοφέγγαρο, ένα μικρό ανθρωπάκι, μια μαργαρίτα… Με τα χρόνια, η κιμωλία έγινε στυλό, έγινε πινέλο, έμεινε ξεχασμένη στον μαυροπίνακα του παρελθόντος. Τώρα ξαναήρθε στη ζωή μου και αν το θέλετε και στις δικές σας ζωές. Στην ΚΙΜΩΛΙΑ θέλω να ερωτευτούμε ξανά τις λέξεις, το χρώμα και τη γνώση..."

Κατερίνα Βαγενά

Τίποτα δεν έχει αξία χωρίς αναμνήσεις

"Με ένα περίεργο τρόπο, όλα μαζεύτηκαν εκεί… Και μέσα από αυτά, αν και όχι μεταφυσικά, αλλά περισσότερο συνειρμικά, είναι όλοι τους μαζί μας. Για σένα που δε το ξέρεις, δε θα είναι ξεκάθαρο, μα εγώ θυμάμαι καλά… Είναι η παλιά ραπτομηχανή της γιαγιάς Αθανασίας, αυτή που ακούω ακόμα μέσα στα αυτιά μου να δουλεύει με το πάτημα του πεντάλ στα πόδια της, που πάντα φορούσαν εκείνες τις μάλλινες παντόφλες. Αυτές που όταν κάναμε κάτι κακό σαν παιδιά, αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια μας απειλητικά… Με λίγη σκόνη παραπάνω από τότε που δούλευε, αλλά λειτουργική ακόμα, στη γωνία απέναντι από το μπαρ. Είναι το γραμμόφωνο πάνω στο μπαρ, ανακατασκευασμένο, δώρο του παππού Γιάννη στη γιαγιά την Πόπη, για να ακούει τους δεκάδες δίσκους που είχε βίτσιο να μαζεύει ο παππούς. Μετακόμισε και αυτό από το σπίτι τους, αρκετά χιλιόμετρα μακριά και έτσι τρύπωσαν και κείνοι με το δικό τους τρόπο στο χώρο.

Το ραδιόφωνο – κασετόφωνο του παππού Νίκου, που μπορεί να μην είναι φανερό στο χώρο, μα έπαιζε συνέχεια όσο βάφαμε και ετοιμάζαμε, είναι κάπου πίσω στην αποθήκη, στο σκοτάδι, όπως ήταν και κείνος πάντα. Κρυμμένος και αόρατος, στη γωνιά του πάνω στο χωριό μα τόσο σημαντικός για όλους και περισσότερο για μένα και όσα είμαι ή δεν είμαι σήμερα. Είναι και κείνος εδώ μέσα, κάθεται στη γωνία στο μέσα δωμάτιο με τον ελληνικό καφέ στο τραπέζι του, το ραδιόφωνο και τα τραγούδια που έλεγε κάθε τόσο. Μα δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και όλα όσα η μαμά Κατερίνα έφτιαξε ανά τα χρόνια στα σπίτια που μέναμε, για να στολίσει λίγο παραπάνω κάτι άδειους τοίχους. Πίνακες με κοριτσάκια, ταμπέλες από το Καφενείο ενός φανταστικού κύριου «Θεόδωρου Κατσαρού» και άσπρα σοκάκια από τη Σαντορίνη, τα έχω δει χιλιάδες φορές στο σπίτι μας ή στο σπίτι της. Ίσως έτσι να εξηγείται γιατί αυτός ο χώρος είναι τόσο οικείος για μένα. Εδώ είναι και τα έργα της Ρενάτας με τα χίλια δύο πρόσωπα πάνω στα βαριά πλεξιγκλάς που με τρόμαζαν σε εκείνο το ισόγειο εργαστήριο με τα φώτα μισάνοιχτα. Όταν τα κουβαλούσα κάποια χρόνια πριν για να τα γλιτώσω από την υγρασία, με τίποτα δε φανταζόμουν ότι θα μου έκαναν παρέα εδώ μέσα…

Κάθομαι και γράφω σε ένα τραπέζι παλιό, βαμμένο ροζ, και κάθομαι σε μια καρέκλα ανακατασκευασμένη που ούτε που μπορώ να φανταστώ από πού έχει έρθει. Κοιτάζω τον μικρό καθρέφτη που έχει πάνω του δεκάδες κολλημένα κουμπιά από παλτό και μπλούζες που έχουν φορεθεί από δεκάδες ανθρώπους, σε άλλα τόσα μέρη που ούτε μπορώ να τα φανταστώ. Μα αν ήξεραν ότι το δικό τους κουμπί είναι πάνω εκεί, αυτό από το αγαπημένο καφέ παλτό τους, αυτός ο καθρέφτης δε θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος… Δεν υπάρχει πραγματική αξία για κάτι χωρίς αναμνήσεις και είναι πολλές οι αναμνήσεις που μαζεύτηκαν μέσα σε αυτό το χώρο. Αναμνήσεις γλυκές, ευχάριστες συμπτώσεις που πολλά από τα παραπάνω πράγματα βρήκαν το δρόμο τους για εδώ με ένα σκόπιμο αλλά και μαγικό πολλές φορές τρόπο."

Νίκος Παλαβιτσίνης