Kimolia Blog

all the small things

Δε θέλω μαύρα μόρτες… Θέλω μπλου-τζιν!

 

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά αυτές τις μέρες για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη… Κάποια που είναι ήδη γνωστά και άλλα που ίσως να ακούγονται για πρώτη φορά. Από το πάρτι στη Βουλιαγμένη, το Woodstock της Ελλάδας, ως τα Μικροαστικά που αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος αυτού του δίσκου (ή και το χρώμα του!), πέρα από την καθαρά μουσική του αξία, βλέπει πόσο τεράστιο  ήταν αυτό που έκανε ο Κηλαηδόνης μαζί με τον Νεγρεπόντη και όσους ακόμη μπλέχτηκαν σε αυτόν. 

Κι όμως, αυτό που είναι διάχυτο και που σου μένει, είναι η σχεδόν καθολική εκτίμηση και αποδοχή όλων προς το πρόσωπο ενός ανθρώπου που ήταν τόσα μα τόσα πολλά. Μουσικός, τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, μπλουζίστας και τζαζίστας όπως έλεγε και στο γνωστό άσμα… Και αρχιτέκτονας και άλλα πολλά! Η Κιμωλία είχε κι αυτή την σχέση της, τη σύνδεση της με τον Λουκιανό. Ο Λουκιανός ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που πάτησαν το πόδι τους στο οίκημα της Κιμωλίας μερικές μέρες μετά την ενοικίαση του το Σεπτέμβρη του 2011.  

Αρκετά χρόνια πριν η Κιμωλία υπάρξει σαν καφέ, όταν υπήρχε ίσως μόνο σαν σκέψη, η μαμά Κατερίνα δούλευε στο πατάρι του Λουκιανού, στη μουσική σκηνή του στο θέατρο Μεταξουργείο. Σε εκείνο το χώρο που ήταν τόσο απόλυτα δικός του, ποτισμένος με την δημιουργικότητα του και με τα τραγούδια του. Και έτσι, όταν αποκτήσαμε τον δικό μας χώρο, μας ανταπέδωσε την επίσκεψη για να δει την αρχή του δικού μας ταξιδιού και να μας συμβουλέψει. 

Ήταν λίγο πιο παλιά, κάπου στο 2006 που πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά στο πατάρι του θεάτρου Μεταξουργείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τον Λουκιανό και την Άννα, τους ήξερα σα μακρινούς συγγενείς και τους είχα συναντήσει σε κάποιες οικογενειακές συναθροίσεις. Και τελικά σκέφτομαι πως ακόμα κι αν ο Λουκιανός ήταν θείος μου, νομίζω πως η συγγένεια που είχε με όλους όσοι άκουσαν τα τραγούδια του (και τα κατανόησαν), ήταν στενότερη και ισχυρότερη από αυτή. 

Θυμάμαι ακόμα να μένω με το στόμα ανοιχτό την πρώτη φορά που πέρασα την πόρτα του θεάτρου και ανέβηκα τα σκαλιά για το πατάρι, νιώθοντας μέσα μου κάποια περίεργη συνομωσία, σαν να μπαίνω σε κάποιο κρυφό μπαρ στη Νέα Ορλεάνη, σα να μπαίνω σε έναν άλλο κόσμο. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοίταξα το χώρο με τη μικρή σκηνή στη μια του άκρη και τα τραπέζια με το μεγάλο μπαρ στο βάθος. Την μεγάλη "τρύπα" που έβλεπε αφ'υψηλού το θέατρο της Άννας και εκείνη την ωραία καβάτζα, στο μικρό διαδρομάκι κολλητά στον τοίχο απέναντι από την σκηνή, από όπου είχες την καλύτερη θέα όλου του χώρου.

Σε αυτό το πόστο που κατέληξα να αράζω κάθε φορά που πήγαινα να δω το πρόγραμμα του. Τα τραγούδια (αρκετά τουλάχιστον) τα ήξερα έτσι κι αλλιώς από πριν. Μα δεν τα ήξερα όλα. Σε κάθε παράσταση, ο χώρος γέμιζε με φωνές, ασφυκτικά σχεδόν. Με ανθρώπους όλων των ηλικιών, και προς έκπληξη μου τότε, ανθρώπους και στην ηλικία μου. Ο Λουκιανός, είχε φανατικούς θαυμαστές. Τόσο μεγαλύτερους σε ηλικία όσο και παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν έβγαζε τα γνωστότερα των τραγουδιών του. Διάολε, παιδιά που γεννήθηκαν ακόμα και 10-15 χρόνια μετά από εκείνους τους δίσκους. 

Όταν έμπαινε στο χώρο, ο κόσμος ησύχαζε για ένα σύντομο δευτερόλεπτο και μετά ξεσπούσε σε χειροκροτήματα. Και εκείνος, ανέβαινε στη σκηνή σα να μη συνέβαινε τίποτα, σήκωνε το χέρι για να ευχαριστήσει και καθόταν στο πιάνο για να ξεκινήσει να παίζει. Οι νότες χτυπούσαν στους τοίχους και αναπηδούσαν σε όλο τον χώρο και τα τραγούδια έμπαιναν σε σειρά. Κι ενώ νόμιζα ότι τα ήξερα όλα, πάντα υπήρχε ένα ή και περισσότερα που μου είχαν διαφύγει και έπιανα τον εαυτό μου να λέει "ναι ρε συ, κι αυτό του Λουκιανού είναι". 

"Μια μέρα μιας Μαίρης", "Θα κάτσω σπίτι", "Το πάρτι", "Που βαδίζουμε κύριοι" (ακόμα απορώ πως θυμόταν απέξω τα λόγια κάθε φορά), "Νύχτα Καταστροφής", "Ένα γουρούνι λιγότερο", "Αχ Ρίτα", "Κολλήγα γιός", "Ύμνος των μαύρων σκυλιών", "Τα θερινά σινεμά", "Ο μικρός ήρωας", "Ο Βόμπιρας κι ο Μόμπιρας" και άλλα τόσα… Μουσικές οικείες και στίχοι φαινομενικά απλοί μα ουσιαστικοί και πολύπλοκοι ταυτόχρονα. Βρέθηκα πολλά βράδια σε εκείνο το πατάρι περιμένοντας τη μάνα να σχολάσει και κάθε φορά ανακάλυπτα κάτι νέο. Έναν στίχο που δεν είχα προσέξει ή ένα μέρος της μουσικής που δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε. Και κάθε φορά που η μουσική σταματούσε και κατέβαινα τα σκαλιά, κάπου εκεί στη μέση τους, πριν φτάσω στο ισόγειο, ένιωθα σα να περνάω από μια άλλη διάσταση πάλι πίσω στην διάσταση όλων των υπολοίπων. 

Ήδη από το 2003 περίπου, είχα αρχίσει να παιδεύω και να παιδεύομαι με κάτι στιχάκια. Και ήταν τότε, το 2006 που ζήτησα από τον Λουκιανό να μιλήσουμε για να ζητήσω την άποψη του για όσα έγραφα. Πρώτη φορά οι δύο μας, πρώτη φορά για τόσο χρόνο και για ένα θέμα τόσο διαφορετικό. Θυμάμαι να μπαίνω στο θέατρο και να βρίσκω ένα τραπέζι δίπλα, στο εστιατόριο της Άννας, περιμένοντας τον να κατέβει. Εκεί, απέναντι από το μικρό του ομοίωμα που με κοιτούσε επίμονα σα να με τσεκάρει, μέχρι να έρθει εκείνος. Με μερικά στιχάκια τυπωμένα στον υπολογιστή (που τόσο αταίριαστα έμοιαζαν στην περίσταση, μα δεν προλάβαινα να τα αντιγράψω με το χέρι) και ένα τετράδιο για σημειώσεις, για να μην ξεχάσω ούτε λέξη. 

Κατέβηκε από το σπίτι, με ένα τζιν και ένα μπουφάν και ήρθε προς το μέρος μου. Η κουβέντα που ακολούθησε είναι δική μου και δική του και δεν είναι για κοινοποίηση. Ο χρόνος κύλησε σα νερό και κάθε ώρα συμπυκνώθηκε στο δεκάλεπτο. Κουβέντες για τον Γκάτσο, για το πως πρέπει να γράφει κανείς, κάπως όπως στο τραγούδι του "Προς νέο συνθέτη". Με έναν τόνο σταθερό, ήρεμο και πράο, χωρίς εκρήξεις ή φαμφάρες. Με μια απλότητα που δυστυχώς δε την έχουν στις μέρες μας άνθρωποι που δεν έχουν κάνει ούτε το ένα χιλιοστό από όσα κατάφερε εκείνος.

Στο τετράδιο δεν έγραψα ποτέ. Δε μπορούσα γιατί με κοιτούσε μέσα στα μάτια με πραγματικό ενδιαφέρον. Δε γινόταν να χάσω δευτερόλεπτο αυτής της επαφής. Το μόνο που σημείωσα ήταν να αγοράσω τα άπαντα του Γκάτσου για να τα μελετήσω, όπως και έκανα. Ο Λουκιανός είχε μια ικανότητα να σου μιλάει και να σε κάνει να αισθάνεσαι πως αυτό που συζητάτε εκείνη τη στιγμή ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Και πως δεν υπήρχε κανένας άλλος εκείνη τη στιγμή που να έχει περισσότερη σημασία από τον συνομιλητή του. Τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ κάθε φορά που μιλούσαμε, είτε για ένα λεπτό είτε για μια ώρα. 

Διαβάζοντας τον Γκάτσο, κόλλησα ακόμα περισσότερο στο πατάρι για το επόμενο διαστημα. Και όταν μετά από λίγους μήνες που μπήκα φαντάρος, πήρα μαζί και τα Φανταρίστικα του Λουκιανού. Στο μεσοδιάστημα, χάθηκα. Τον είδα στο Μέγαρο Μουσικής, τον είδα και σε ένα Ηρώδειο αν θυμάμαι καλά, αλλά ποτέ ξανά στο πατάρι. Τουλάχιστον τον άκουγα συνεχώς. Τελευταία, όταν έμαθα για τις περιπέτειες με την υγεία του, άρχισα να συνειδητοποιώ την πιθανότητα τα πράγματα να μην πάνε καλά. Και τελικά έτσι έγινε. Τώρα, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση του, εύχομαι να μπορούσα να κάτσω για άλλη μια φορά στην καβάτζα στο πατάρι και να τον δω πάλι να ανεβαίνει ράθυμα στο πιάνο του, να γνέφει για ευχαριστώ και να παίζει ένα κομμάτι. Έστω ένα. Κι αν δεχόταν παραγγελιές, οπως πολύ συχνά γινόταν, θα διάλεγα τη Χαμηλή Πτήση

Τούτο το κείμενο δεν είναι κάποιος επίλογος. Κι αν είναι στενάχωρο ίσως, είναι γιατί η αξία που έχουμε συνδέσει όλοι μας με τον Λουκιανό είναι τόσο μεγάλη που η φυσική της απώλεια προκαλεί θλίψη. Μα στην ουσία, δε φεύγει ακόμα. Δε θα φύγει ποτέ. Όχι όσο κάποιος μπαμπάς τραγουδά στο παιδί του το "Αν όλα τα παιδιά της γης", και όχι όσο θα μυρίζει το αγιόκλιμα και το γιασεμί σε κάποιο θερινό σινεμά. Όχι όσο κάθε φορά που όταν σκεφτόμαστε ότι την επόμενη μέρα έχουμε να σηκωθούμε νωρίς, θα βρίσκουμε τον εαυτό μας να συνεχίζει το ρεφρέν από το τραγούδι του… Τούτο το κείμενο δεν είναι επικήδειος, τον επικήδειο του τον είχε γράψει ήδη εκείνος, αρκετά χρόνια πριν, και είχε δώσει σαφές οδηγίες. 

Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό (ξένο)
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, 
ξανθούλες.

Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει "τα θερινά σινεμά".

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν
δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες
θέλω μπλου-τζιν.

Αν μπορώ να φτάσω εκεί που είσαι, έστω και με τη σκέψη μου, να ξέρεις ότι γράφω ακόμα κι ακόμα μελετάω τον Γκάτσο. "Και για ότι γίνει, θα φταις (κι) εσύ"

ΝΠ

Στολίζοντας την Κιμωλία με τη Thirea!

Ήρθε και φέτος αυτή η στιγμή του χρόνου που βγάζουμε λαμπάκια και δέντρα και λοιπά στολίδια από την αποθήκη και δίνουμε ένα χρώμα χριστουγέννων στην Κιμωλία! Φέτος όμως, σε αντίθεση με τις άλλες χρονιές, δε χρειαστήκαμε τα παλιά μας στολίδια (τα οποία πήγαν σε καλό σκοπό). Ο λόγος ήταν μια αναπάντεχη χορηγία, και μάλλον η πρώτη ουσιαστική χορηγία στην ιστορία της Κιμωλίας! Η Thirea, και πιο συγκεκριμένα ο φίλος μας ο Νίκος, αποφάσισε να μας δωρίσει όλα τα απαραίτητα για τον στολισμό της Κιμωλίας! Αφού λοιπόν επισκεφθήκαμε την έκθεση του που είναι Μεσοχώρας 7 στον Άγιο Δημήτριο, διαλέξαμε λαμπάκια και λοιπά στολίδια και το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν, αλλά και live από κοντά! 

Εμείς διαλέξαμε λαμπάκια led για πιο έντονο φωτισμό αλλα και μια πολύ ωραία σειρά τύπου "βροχή" την οποία τη βάλαμε στην πρόσοψη της Κιμωλίας. Φωτογραφία θα τραβήξουμε το βράδυ και μπορείτε να την δείτε στο Instagram της Κιμωλίας! Επίσης, πήραμε μια πολύ ωραία σειρά με λαμπάκια τα οποία είναι λεπτά σαν σύρμα, με ενσωματωμένα led! Τα συγκεκριμένα τα φυλάξαμε για κάποιο project που θα κάνουμε στο επόμενο διάστημα, αλλά φαίνονται απίθανα και τα προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

Στολίσαμε λοιπόν τη μπάρα μας… 

Στολίσαμε το μεσαίο δωμάτιο…

Στολίσαμε και το στολίδι αστέρι που είναι κρυμμένο πάνω από τον καναπέ μας… 

Και αυτά δεν είναι τα μόνα, οπότε έχουμε γεμίσει την Κιμωλία λαμπάκια όπως καταλαβαίνετε! 😉 

   

 

Από την Ολλανδία, σε όλο τον κόσμο! Spotted by Locals!

screenshot_1

Ήταν περίπου τρία χρόνια πριν όταν αναζητώντας τρόπους για να προβάλλω την Κιμωλία στο εξωτερικό, βρήκα το Spotted by Locals. Πρόκειται για μια τουριστική πλατφόρμα που προσφέρει οδηγούς πόλης, γραμμένους και επιμελημένους από τους ίδιους τους κατοίκους των πόλεων αυτών. "Ξεφυλλίζοντας" το site, έπεσα πάνω σε καταστήματα και αξιοθέατα που είχα δει και εγώ σε ταξίδια μου στο εξωτερικό και για τα οποία είχα την ίδια θετική άποψη που περιέγραφαν οι locals (ντόπιοι). Tο Spotted by Locals είναι διαθέσιμο για 67 πόλεις σε όλο τον κόσμο, έχοντας σε κάθε μία από αυτές 4-5 άτομα τα οποία ανακαλύπτουν ιδιαίτερα μέρη και τα προτείνουν μέσα από άρθρα που γράφονται μια φορά αλλά ενημερώνονται τακτικά, ώστε η πληροφορία να είναι επίκαιρη.

Στην προσέγγιση για να μπει και η Κιμωλία στα μέρη που προτείνονται, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Bart van Poll και την Sanne van Poll-Bakker, τους δημιουργούς και κινητήριο δύναμη του Spotted by Locals. Ο Bart και η Sanne, ξεκίνησαν το Spotted by Locals, αφήνοντας επιτυχημένες καριέρες ο καθένας στον τομέα τους και από το 2008 έχουν δει το "παιδί" τους να μεγαλώνει συνεχώς. Δε χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να με πείσουν να μπω κι εγώ στην ομάδα των Athens Spotters, μαζί με τη Σοφία, τον Αντρέα, τη Μαριλένα, τον Δημήτρη και την Αίγλη

sanne-bart-tallinn-by-spotted-by-locals

Σα χρήστης, δοκίμασα το Spotted by Locals σε ένα ταξίδι αναψυχής στην Πράγα περίπου ένα χρόνο πίσω, και πραγματικά όλα τα μέρη που επισκέφθηκα ήταν ιδιαίτερα, με έντονο το τοπικό στοιχείο και λίγο ή καθόλου τουριστικά. Γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να μοιραστώ την εμπειρία μου μέσα από το blog μας, αλλά και για έναν ακόμα. Πριν αρκετό καιρό, στη διάρκεια μιας επίσκεψης τους στην Αθήνα, ο Bart και η Sanne ήρθαν στην Κιμωλία και μου ανακοίνωσαν ότι θα έβρισκαν ένα σπίτι στην Αθήνα για να μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στο Άμστερνταμ και στην Αθήνα. Ναι, στην Αθήνα! Δύο άνθρωποι που ζούν στο Άμστερνταμ, με ότι αυτό συνεπάγεται και με όλες τις παροχές και την ποιότητα ζωής που για κάποιους η Ελλάδα δύσκολα θα καταφέρει να έχει. 

Στην Ελλάδα της κρίσης, του προβλήματος και της ανέχειας. Σε αυτή την Ελλάδα που αν και προσωπικά την λατρεύω, δεν είναι λίγες οι φορες που πολλοί από εμάς την καταδικάζουμε στην καθημερινότητα μας. Και έτσι, εδώ και λίγο καιρό, είναι και επίσημα "Athenians" ενώ και τα ελληνικά τους είναι πολύ καλά για τον λίγο καιρό που έχουν περάσει εδώ. Ήταν τις προάλλες που ήπιαμε έναν καφέ που αποφάσισα ότι αυτή η ιστορία θα έπρεπε να ακουστεί όσο το δυνατόν περισσότερο, έστω και μέσα από τη μικρή μας σελίδα. Η ιστορία δύο ανθρώπων που ζουν ταξιδεύοντας και κάνοντας αυτό που αγαπούν. Δύο ανθρώπων που έχοντας δει αμέτρητες πόλεις, ερωτεύτηκαν και επέλεξαν την Αθήνα. Που βοηθούν ανθρώπους να γνωρίσουν καλύτερα τις χώρες στις οποίες ταξιδεύουν, όσο ταυτόχρονα εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα την Ελλάδα μας, την Αθήνα μας μα και την δική τους Αθήνα. Και ίσως να είναι αυτή η ιστορία, μια αφύπνιση για εμάς τους ίδιους για να αγαπήσουμε την πόλη μας λίγο παραπάνω. 

sanne-bart-new-york-by-spotted-by-locals

BONUS Info: Το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται (5-6 Νοεμβρίου) περισσότεροι από 100 Spotters (!) από όλο τον κόσμο, θα βρεθούν στην Αθήνα για το καθιερωμένο ετήσιο Spotters Weekend! Δεν είναι καθόλου απίθανο να τους δείτε να τριγυρίζουν στην πόλη για να γνωρίσουν καλύτερα την ίδια την πόλη, την Ελλάδα αλλά και τον πολιτισμό μας. 

Website: www.spottedbylocals.com
Facebook: https://www.facebook.com/spottedbylocals/
Twitter: https://twitter.com/spottedbylocals
Instagram: https://www.instagram.com/spottedbylocals/

 

Stand Up Comedy: Mathioudakis – Theodoropoulos

Παρακολουθώντας αρκετά χρόνια ξένο stand up comedy, έχω περάσει ατέλειωτες ώρες στο Youtube με τους George Carlin, Louis CK, Jerry Seinfeld, Robin Williams και Ricky Gervais, που απαρτίζουν το δικό μου top-5 ξένων stand up comedians. Γι' αυτό το λόγο, όταν συνειδητοποίησα πριν μερικά χρόνια ότι η Ελλάδα αποκτά αργά και σταθερά τη δική της stand up σκηνή, χάρηκα ιδιαίτερα και άρχισα να παρακολουθώ ότι προλάβαινα και μπορούσα, είτε από κοντά, είτε online. Το δικό μου "βάπτισμα του πυρός", ήταν η παράσταση του Δημήτρη Δημόπουλου, με τίτλο "Αντί Διδακτορικού".

Από τότε, έχω παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις και έχω ξεχωρίσει τους δικούς μου αγαπημένους Έλληνες stand up comedians, σε ένα top-5 το οποίο μεγαλώνει συνεχώς όσο ανακαλύπτω νέα πρόσωπα. Έχω γελάσει πάρα πολύ με τη δουλειά του Αριστοτέλη Ρήγα αλλά και σε εμφανίσεις του Γιώργου Χατζηπαύλου και πρόσφατα, είδα τον Λάμπρο Φισφή από κοντά, στην παράσταση "Δες το Θετικό", η οποία ήταν τρομερή!  Στην Κιμωλία, είχαμε τη χαρά, πριν μερικά χρόνια να εμφανιστεί σε ένα event που είχαμε φιλοξενήσει, ο Κώστας Μαλλιάτσης, ο οποίος ήταν επίσης πάρα πολύ καλός!

Τις προάλλες, με αφορμή το δεύτερο Avaton International Comedy Festival, βρέθηκα στο Θέατρο Άβατον (Ευπατρίδων 3, Γκάζι), για να παρακολουθήσω την παράσταση των Βύρωνα Θεοδωρόπουλου και Μιχάλη Μαθιουδάκη, με τίτλο "Double Bill". Τους είχα δει σε παραστάσεις για τα παιδιά της Unicef στο θέατρο Μιχάλης Κακογιάννης και τους ήξερα ήδη, αλλά δεν είχα ποτέ την ευκαιριά να δω κάποια full παράσταση. Έχοντας παρακολουθήσει την παράσταση τους, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρόκειται για δύο από τους καλύτερους έλληνες stand up comedians που μπορείτε να παρακολουθήσετε. 

Η παράσταση αποτελούνταν από τρια μέρη. Στο πρώτο έπαιξε ο Μιχάλης Μαθιουδάκης και στο δεύτερο πήρε ένα μεγάλο κομμάτι χρόνου ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος πριν έρθει πάλι στη σκηνή ο Μιχάλης για να κλείσει και την παράσταση. Πριν οτιδήποτε άλλο, να πω ότι ΔΕΝ πρόκειται για ένα stand up comedy show στο οποίο σκοπός του κωμικού είναι να ξεφτιλίσει το κοινό για να βγάλει γέλιο. Αυτό δεν έγινε σε κανένα σημείο της παράστασης. Και αν αυτός είναι ο λόγος που δεν πηγαίνετε σε αντίστοιχες παραστάσεις, μάλλον θα πρέπει να το σκεφτείτε ξανά, αφού κανείς από τους προαναφερθέντες δεν βασίζει το κείμενο του σε τέτοιες τακτικές. Οπότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να αποφεύγετε το stand up comedy. 

 

Τα κείμενα και των δύο ήταν πανέξυπνα και πολύ καλοδουλεμένα. Οι στάσεις του "ταξιδιού" των δύο κωμικών, μας πήγαν πίσω στα παιδικά μας χρόνια αλλά και στην εφηβεία μας. Μίλησαν για μαρμελάδες τίγκα στα συντηρητικά, για οικογενειακές ιστορίες, για πράγματα που μας εκνευρίζουν στην καθημερινότητα μας αλλά και για το διαχρονικό σύνθετο-χρονοντούλαπο της μαμάς. Μας έκαναν να γελάσουμε με αναφορές στην τέχνη του barista και στην λάγνη γοητεία του καναπέ και μίλησαν για τη στάση των αντρών απέναντι στη γενική καθαριότητα του σπιτιού. Ένα μωσαϊκό κειμένων και αντιλήψεων για πράγματα και καταστάσεις, φαινομενικά ασύνδετο και τυχαίο, μα τελικά πολύ καλά δουλεμένο και "εσκεμμένο", με αρκετό χώρο για αυτοσχεδιασμό και ανατροπές. 

Το πιο σημαντικό που αποκομίζει κανείς από τέτοιες παραστάσεις, είναι ότι οι κωμικοί αυτού του είδους, έχουν μια ικανότητα να μιλούν για πράγματα κοινά σε όλους, με έναν τρόπο τόσο ευθύ και με μια ιδιαίτερα μοναδική κωμική ματιά. Μιλάνε για πράγματα που όλοι μας βλέπουμε και αγγίζουμε κάθε μέρα, μα πότε δε καταφέρνουμε να βάλουμε αυτό το πρίσμα πάνω τους. Αυτό το κωμικό πρίσμα που ανακαλύπτει τρόπους να διακωμωδεί αλλά κυρίως να ψυχαναλύει. Ιδιαίτερα όσοι είμασταν από τριάντα και πάνω, καταφέραμε να συνδέσουμε τα γέλια μας για κοινές αναμνήσεις και εμπειρίες, πάμπολες φορές. Και άλλες στιγμές, ακόμα και όσοι ήταν γύρω στα είκοσι, μπήκαν και εκείνοι στο κόλπο, συμμετέχοντας σε ένα γέλιο που κράτησε για περίπου δύο ώρες. Και τελικά, ίσως η πρόκληση και το μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από το Stand Up Comedy, είναι ότι πρέπει να γινόμαστε και εμείς οι ίδιοι κωμικοί με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Κυρίως για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε καλύτερα αλλά και για να περνάμε καλά. Όπως και να έχει, είτε το καταφέρνετε είτε όχι, μπορείτε πολύ απλά να το δείτε να συμβαίνει, σε κάποια από τις επόμενες παραστάσεις του Βύρωνα και του Μιχάλη.  

Νίκος Παλαβιτσίνης

 

 

Niceland: Η Τέχνη του Ταξιδιού

Η λέξη "ταξίδι" περιλαμβάνει για τους περισσότερους από εμάς, μόνο θετικές σκέψεις. Η ευκαιρία για απόδραση, για αλλαγή παραστάσεων και για ξεκούραση. Η επαφή με νέες εμπειρίες, άλλους ανθρώπους και κουλτούρες του κάθε τόπου που μας βγάζουν τόσο απόλυτα μα και μαγικά από την δική μας καθημερινότητα. Κανένα ταξίδι δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο και κανένα ταξίδι δεν είναι μικρό ή ασήμαντο. Ανεξαρτήτως απόστασης ή του χρόνου, κάθε ταξίδι έχει κάτι να μας δώσει. 

Για όλους τους παραπάνω λόγους, όταν κανείς ψάχνει να οργανώσει κάτι τόσο ιδιαίτερο και πολύτιμο όπως ένα ταξίδι, αναζητά ανθρώπους που θα αντιμετωπίσουν το δικό του ταξίδι σαν να ήταν δικό τους. Με το ίδιο μεράκι και τον ίδιο ενθουσιασμό. Αυτό είναι που κάνει το Niceland να ξεχωρίζει από τα ταξιδιωτικά πρακτορεία του μαζικού και απρόσωπου τουρισμού. Το Niceland βρίσκεται στη γειτονιά μας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να το γνωρίσουμε από κοντά. Η ομάδα του αποτελείται από ένα σύνολο ταλαντούχων συνεργατών που είναι ερωτευμένοι με τη δουλειά τους μα η δική μας διεπαφή με αυτό ήταν η Μαριλένα, φίλη της Κιμωλίας που μας μαγεύει με τις προτάσεις της για ταξίδια κάθε φορά που μας επισκέπτεται για έναν γρήγορο καφέ. 

Niceland in Rome

To Niceland πήρε το όνομα του για δύο λόγους. Πρώτον, μέσα του κρύβει την Ισλανδία (Ν-iceland), μέρος αγαπημένο για όλη την ομάδα. Ο δεύτερος λόγος είναι το κίνητρο της Μαριλένας να φτιάξει μια ομάδα ανθρώπων, μια κοινότητα, που αγαπά τα ταξίδια και που εμπιστεύονται την ομάδα του Niceland για ότι χρειάζονται σχετικά με αυτά. Τόσο απλά. 

Το Niceland απομακρύνεται από τις "one-size-fits-all" προσεγγίσεις. Δε λειτουργεί με τη λογική του μαζικού τουρισμού και αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα του κάθε ταξιδίου. Προτιμά την ανθρώπινη επαφή και επιδιώκει να γνωρίζει τους ανθρώπους και να κατανοεί σε βάθος τις ανάγκες και τις επιθυμίες που έχουν από ένα συγκεκριμένο ταξίδι. Στην εποχή που η ποσότητα βρίσκεται στο προσκήνιο, το Niceland εξακολουθεί να στηρίζει την ποιότητα. 

Κι επειδή το Niceland στηρίζει την προσωπική επαφή με τους "φίλους" του, προσέγγιση στην οποία μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους, είπαμε να ρωτήσουμε 3-4 πράγματα τη Μαριλένα, έτσι για να την γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα πριν αναζητήσετε τις υπηρεσίες που προσφέρει μέσα από το Niceland. 

Σε ποιο μέρος του κόσμου θες να πας και δε τα έχεις καταφέρει ακόμα;

Στη Δυτικη ακτη των Ηνωμένων πολιτειών! Ξεκινώντας από το βροχερο, grunge Σηατλ μέχρι τα ηλιολουστα, μα και ιδιαιτερως επικινδυνα συνορα με το Μεξικο!

Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι που έχεις κάνει μέχρι σήμερα και γιατί; 

Ε, η Ισλανδία φυσικά ! Και οι 2 φορές που την επισκεφτηκα, η ομορφια της ξεπερασε τις επιθυμίες και τις προσδοκίες μου. Οι Ισλανδοι,όσο παραδοξο κ να ακουγεται, ειναι πολυ κοντά σε εμας.. Χρεωκοπησαν κ' αυτοι,οποτε όταν λες οτι εισαι απο Ελλαδα αμεσως υπαρχει ενα πνευμα.. αλληλεγγύης! Το Ρεκιαβικ ειναι κουκλιστικο, απολαμβανεις τις βόλτες στα δισκαδικα του, τις αστακοσουπες στα ψαρομαγαζα του λιμανιου του, τις μουσικες στο φουτουριστικο Harpa.. Kαι εαν σταθεις τυχερός, κ' βγεις στην εξοχή της Ισλανδίας.. Απλα θα μείνεις αποσβωλομένος απολαμβάνωντας τη μυστηριακη ησυχία που ερχεται απο τους παγετωνες, καθώς και τα πελωρια κυματα του Β.Ατλαντικου στην παραλια του Vik.

Αν κάποιος είχε μια μέρα να περάσει στην Αθήνα, τι θα τον έστελνες να δει (εκτός από την Κιμωλία φυσικά)

Xμμ.. Θα τον ξεκινουσα απο τον πρωινό του καφε στην Κιμωλία, ώστε μετα να βολταρει στην Πλακα και να χαθει στα στενακια στα Αναφιώτικα . Φυσικα, το αυτονοητο μια βόλτα στο Μουσειο και στην Ακροπολη.. Για μεσημεριανό σε κάποιο απο τα ταβερνεία στα Πετράλωνα, κατα προτιμηση στου Οικονομου για να δοκιμάσουν το υπεροχο κατσικακι του.. Για το απογευματινο τους αλκοολ ενα wine tasting με ελληνικα κρασια στο υπεροχο wine bar της αδελφης μου, στο Divino Wine Case.. Kαι για κλεισιμο, θα κραταγα μια βόλτα στην ακτογραμμη της Αθηνας.. Ξεκινώντας από το Φαληρο και μέχρι την καντινα στα λιμανακια της Βουλιαγμενης (Χωρανε όλα αυτα σε μια μέρα, μέσα?!) 

Έχει αλλάξει ο τουρισμός από τη μεριά των τουριστών τα τελευταία χρόνια; Είναι περισσότερο ενημερωμένοι, πιο ψαγμένοι; Επηρεάζουν τα social media; Βλέπεις κάποιες διαφορές, ή όχι και τόσο;

Μαριλένα: Σιγουρα επηρεαζουν τα social media, οποτε κινουνται αναλογα με τα εκαστοτε trend.. Βεβαια ο,τι μα ο,τι κ να συμβει, πάντα θα επισκεπτονται με κλειστα ματια τη Σαντορινη! 

———————————–

Να σημειωθεί στα πρακτικά, ότι η Μαριλένα είναι ερωτευμένη και με την Αθήνα εκτός από την Ισλανδία, και το αποδεικνύει συνεχώς και αδιαλείπτως μέσα από τα ωραία στέκια που προτείνει στο Spotted by Locals, μαζί με την αφεντιά μου και μερικούς ακόμα "ένθερμους" Αθηναίους!  

Niceland Travel Agency,

Διεύθυνση: Νίκης 30, 1ος όρoφος 

Τηλέφωνο: 21 0324 2673 

E-mail: marilena@nicelandtravel.com

nice logo colour

Μπαρμπεράδικο

Ήταν πριν 8 χρόνια, 29 Φλεβάρη πάλι, το 2008, όταν γνώρισα το πρόσωπο του σημερινού μας άρθρου. Ήταν η μέρα που η Προεδρική Φρουρά περίμενε τη νέα σειρά υποψήφιων ευζώνων από όλες τις μονάδες της Ελλάδας που θα εκπαιδεύονταν για να γίνουν τσολιάδες. Σαν εκπαιδευτής της νέας σειράς, περίμενα από το πρωί όλους τους νέους υποψήφιους και τους οδηγούσα στο χώρο εκπαίδευσης. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που στάθηκα μπροστά από τον κοντοκουρεμένο Νίκο (καμία σχέση με το τωρινό μαλλί!) και του ζήτησα να αναφερθεί, για να φωνάξει "Υποψήφιος εύζων, Λάππας Νικόλαος". 

Μετά από ένα μήνα εκπαίδευσης, ο Νίκος ανέβηκε στο λόχο και έγινε τσολιάς. Και μάλιστα, μια που ανέβηκε στην ίδια διμοιρία που ήμουν εγώ και πήρε το παλιό μου κρεββάτι, έγινε αυτόματα και "εγγονός" μου. Έτσι λέγαμε στην Προεδρική Φρουρά τους νεότερους κατά δύο σειρές που είχαμε υπό την καθοδήγηση μας. Μετά από λίγο καιρό, ο εγγονός μου ήρθε να δουλέψει στην Κιμωλία και έγινε ο πρώτος σερβιτόρος μας, έστω και για ένα μικρό διάστημα. Από τότε, βρισκόμασταν πάντα από καιρό σε καιρό στο μαγαζί και άκουγα με προσοχή τις νέες περιπέτειες του και τις επαγγελματικές του αναζητήσεις. Από σερβιτόρος, δάσκαλος οδήγησης, μουσικός κατα καιρούς και άλλα τόσα. 

Μέχρι που δύο χρόνια πριν, κάπου μέσα στο 2014, βρήκε την Ιθάκη που έψαχνε και την ονόμασε Μπαρμπεράδικο! Το Μπαρμπεράδικο είναι μια περίεργη ιστορία. Δεν είναι ακόμα ένα μπαρμπέρικο ή κουρείο ή κάτι ανάλογο. Με μια πρώτη ματιά, εγώ θα έλεγα ότι είναι μια λέσχη αντρών, όπου πάντα υπάρχει κάποιος για να πει μια ιστορία και σίγουρα υπάρχει κάποιος για να την ακούσει. Μπαίνοντας στο χώρο, νομίζεις ότι αυτόματα μεταφέρεσαι κάπου στην Αμερική, γύρω στο 1920. Τόσο απόλυτα που νομίζεις πως αν κοιτάξεις έξω από το μαγαζί θα δεις να περνάνε Ford Model T και άνθρωποι ντυμένοι με τα ρούχα της εποχής. 

_74A2174small

Το μικρόβιο, όπως αποδείχθηκε, υπήρχε από χρόνια στην οικογένεια. Για την ακρίβεια, από το 1910 περίπου, όταν ο προπάππους του Νίκου διατηρούσε μπαρμπέρικο στην Αμερική. Κι αν το μικρόβιο δεν πέρασε σε κανένα από τα παιδιά του, βρήκε τον τρόπο να φτάσει μια γενιά μετά. Ο προπάππους είναι κι αυτός μαζί με το Νίκο. Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα τον δεις στον τοίχο πίσω από την πολυθρόνα του κουρέα, μαζί με την παρέα του, να κοιτάζει επίμονα σα να επιβλέπει την καλή δουλειά που κάνει το δισέγγονο του. Κοιτώντας το Νίκο, θα μπορέσεις εύκολα να εντοπίσεις ποιος από όλους είναι ο προπάππους στην παρακάτω φωτογραφία. 

_74A2257-2small

Ο χώρος είναι ζεστός και φιλόξενος και δεν υπάρχει στιγμή που να λείπει από το μαγαζί ένα κέρασμα, συνήθως αλκοολούχο, για οποίον θέλει να βγάλει από πάνω του λίγη από την ένταση της ημέρας. Για εμένα, αγαπημένη στιγμή ήταν το κλασικό ξύρισμα με όλα τα κομφόρ και τις ζεστές πετσέτες, κλπ, μαζί με ένα σφηνάκι ρακή, έτσι για την ελληνική πινελιά σε όλη την εμπειρία. Σε μια εποχή που οι ρυθμοί της ζωής είναι ιδιαίτερα γρήγοροι, και κάποιες στιγμές ανυπόφοροι, το Μπαρμπεράδικο αποτελεί μια στάση. Μια επιστροφή σε εποχές πιο απλές, που ακόμα κι αν στην πράξη έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, έχουν ακόμα πολλά να μας μάθουν. Μέσα από το κλίμα της παρέας, της συζήτησης και του οικείου που με τόση φροντίδα και μεράκι καλλιεργεί ο Νίκος. Κι αν τον ρωτήσεις, μπορεί να σου πει και μερικές ιστορίες από την εποχή που ήταν τσολιάς, αν και τότε, δεν υπήρχε ούτε πολύ μαλλί, ούτε μουστάκι!  

Νίκος Παλαβιτσίνης

Μπαρμπεράδικο
Μωρογιάννη 46, Περιστέρι
+30 21 0574 3233
http://barberadiko.gr/

ΔΕΥΤΕΡΑ 10:00-17:00
ΤΡΙΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ:09:00-15:00~17:00-20:30
ΤΕΤΑΡΤΗ-ΣΑΒΒΑΤΟ:09:00-16:00

_74A2116small

 

StarWound Band

Όσοι μας διαβάζετε, γνωρίζετε ήδη ότι μιλάμε για ανθρώπους που γνωρίζουμε καλά, περιγράφοντας τις προσπάθειες τους, εντελώς υποκειμενικά. Υποκειμενικά γιατί νομίζουμε πως τελικά μόνο έτσι μπορεί κανείς να μιλήσει από καρδιάς και να πει αλήθειες. Ελπίζουμε βέβαια, παράλληλα να καταφέρνουμε να είμαστε και αντικειμενικοί με όσα και όσους μοιραζόμαστε, αλλά η αφετηρία μας είναι υποκειμενικότατη – έτσι για να είμαστε ξεκάθαροι. Με τον Πέτρο λοιπόν, είχαμε να βρεθούμε από κοντά πάρα πολλά χρόνια. Από το σχολείο, δεκαπέντε χρόνια πίσω, σε ένα λύκειο του Ταύρου όπου μας χώριζε μια τάξη, ή για την ακρίβεια κάποιοι μήνες, αφού ήμασταν και οι δύο παιδιά του 1983. 

Τα χρόνια πέρασαν, "συνδεθήκαμε" στο Facebook, κι ακόμα κι αν δεν είχαμε βρεθεί από κοντά, παρακολοθούσα πάντα με ενδιαφέρον τα μουσικά του βήματα. Χαιρόμουν ιδιαίτερα, βλέποντας live εμφανίσεις σε μικρά και μεγάλα φεστιβάλ, του εξωτερικού ή του "εσωτερικού", μόνος ή με παρέα και με αρκετά διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις κάθε φορά. Πριν μερικές μέρες, ο Πέτρος πέρασε την πόρτα της Κιμωλίας, σχεδόν τυχαία, και έτσι έμαθα για τους StarWound. Κι αφού τους άκουσα, αποφάσισα με εντελώς υποκειμενικό τρόπο όπως είπα και στην εισαγωγή μου, να μοιραστώ την ιστορία τους. 

starwound3

Οι StarWound δημιουργήθηκαν το 2012 και αποτελούνται από την Κωνσταντίνα (φωνή), τον Πέτρο (πιάνο), το Φίλιππο (κιθάρα-κλαρινέτο), τον Γιάννη (μπάσο-κιθάρα) και τον Ηλία (ντραμς). Την πλήρη ιστορία τους, με ονόματα και διευθύνσεις και πολλά άλλα, μπορείτε να την δείτε εδώ. Αυτό που αξίζει να τονιστεί από τη δική μας μεριά, είναι ο πραγματικά ιδιαίτερος ήχος τους που απαρτίζεται από ένα ιδιότυπο και ενδιαφέρον μείγμα επιρροών οι οποίες συνδυάζονται σε μια μουσική που ανεξάρτητα από τις μουσικές σας προτιμήσεις, δε μπορεί να σας αφήσει αδιάφορους σε καμία περίπτωση. 

Άκουσα όλο το υλικό που είναι διαθέσιμο στις διάφορες πλατφόρμες, αλλά αυτό που μου "κόλλησε" (stuck with me που λένε και στο χωριό μου) ήταν το Buy Me που αν ακούτε Pepper 96.6, το ξέρετε ήδη! Ένα από τα πράγματα που με έκανε να θέλω να πω την ιστορία του Πέτρου και των StarWound, ήταν ότι πέρα από τη δουλειά που φαίνεται ότι τα παιδιά έχουν κάνει, υπάρχει ένα ήθος, ένας σεβασμός και ένα μέτρο με το οποίο αντιμετωπίζουν τη μουσική τους σε κάθε της έκφανση και έκφραση, πράγμα πολύ σπάνιο στις μέρες μας. Και γι' αυτό το λόγο και μόνο, τους αξίζει κάθε πρόοδος και επιτυχία στο μέλλον. 

Αν σας άρεσε το δείγμα που μοιραστήκαμε μαζί σας, και θέλετε να αγοράσετε το άλμπουμ των StarWound, τότε δεν έχετε παρά να πάτε μέχρι ένα Public ή μέχρι τον Ιανό. Κι αν είστε λίγο πιο online τύπος, τότε μπείτε εδώ και αγοράστε το σε ηλεκτρονική μορφή. Θα κλείσουμε την "προπαγάνδα" μας με μερικά ενδιαφέροντα links… Εις το επανιδείν! 

Website του Συγκροτήματος

Facebook Σελίδα

Teaser του δίσκου

Youtube video – Miles to walk

 

 

«Κιμωλίες»

Η Κιμωλία ξεκίνησε 4 χρόνια πριν, το Δεκέμβρη του 2011. Τότε, όπως και τώρα, υπήρχαν αρκετά καφέ που έδιναν έμφαση σε λέξεις όπως "ζεστό", "σπιτικό", "ιδιαίτερο", "φιλόξενο". Καφέ που κι εμείς οι ίδιοι επισκεπτόμασταν αν όχι αποκλειστικά, τουλάχιστον συχνότερα από άλλα. Έτσι, κρατώντας τις λέξεις και βάζοντας τη δική μας πινελιά και φιλοσοφία, το Δεκέμβρη του 2011, φέραμε την Κιμωλία σε αυτή την παρέα των αγαπημένων μας καφέ. Μια ακόμα Κιμωλία για να είμαστε ακριβείς, αφού το όνομα προφανώς και χρησιμοποιείται και σε άλλα καταστήματα, είτε καφέ, είτε εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, κλπ. 

Προσθέσαμε έτσι, σε όλες τις προηγούμενες λέξεις, το "πολύχρωμο",  το "οικείο", το "προσωπικό", το "διαχρονικό" και γιατί όχι και την "τρέλα". Τέσσερα χρόνια μετά, διαπιστώνουμε κάπου και που ότι φυτρώνουν "Κιμωλίες" σε όλη την Ελλάδα. Κάποιες με το όνομα και με φανερή την πηγή της έπνευσης και άλλες, αυτόνομες και αυτούσιες, χωρίς φανερή σχέση, αλλά σίγουρα με ομοιότητες στην προσέγγιση αλλά και δικά τους, ξεχωριστά γνωρίσματα. Κι έτσι, ενώ αισθανόμαστε ενωμένοι μαζί τους, αισθανόμαστε και ταυτόχρονα διαφορετικοί.

Η πρώτη Κιμωλία που μάθαμε, ήταν αυτή στο Ρέθυμνο, η οποία ξεκίνησε από ένα οικογενειακό σπίτι το οποίο ήταν αναξιοποίητο και που όταν μας είδαν στο ρεπορτάζ του Mega το 2012, αποφάσισαν να κάνουν και κείνοι μια δική τους Κιμωλία! Η ιστορία έφτασε στα αυτιά μας από το φίλο μας τον Αλέξανδρο που την επισκέφθηκε και ο ιδιοκτήτης δεν δίστασε να αναγνωρίσει την έμπνευση της Κρητικής Κιμωλίας από την Πλακιώτικη, προς μεγάλη μας χαρά! 

Η επόμενη στην οποία σκοντάψαμε, αλλά δε τη βρήκαμε ανοικτή για να μάθουμε περισσότερα, ήταν μια Κιμωλία στο Βόλο, η οποία άνοιξε το 2013 και πρόκειται για ένα μικρό και συμπαθέστατο καφέ που είναι αρκετά κεντρικό στο Βόλο, οπότε αν περνάτε από κει για κανένα Πήλιο, βάλτε την Κιμωλία στο δρόμο σας για καφεδάκι και κανένα σνακ! Δε ξέρουμε αν "φταίξαμε" για την ονομασία, πάντως κάθε φορά που περνάμε, αισθανόμαστε λίγο σαν στο σπίτι μας… 

Για το τέλος κρατήσαμε μια περίπτωση ενός μαγαζιού που μας έκανε την τιμή να μας στείλει τις ευχές του φέτος τα Χριστούγεννα, και που δεν είναι "Κιμωλία" μα είναι "Το δικό μας Βαλς" και τα λόγια στην κάρτα του, μας έκαναν να θέλουμε να πάρουμε το επόμενο αεροπλάνο για να το επισκεφθούμε. Το δικό μας Βάλς, δεν προέρχεται με κάποιο τρόπο από την Κιμωλία, μα η κάρτα έφτασε σε εμάς καθώς ο Πάνος και η Γεωργία μας παρακολουθούν online. Και αν και δεν είχαν την ευκαιρία να έρθουν, πήραν το χρόνο να μας γράψουν για τα χρόνια πολλά. Και έτσι, διαβάζοντας το όμορφο κείμενο στην κάρτα τους, αποφασίσαμε ότι "μοιάζουμε" και έτσι το θεωρούμε από μόνοι μας μακρινό συγγενή της Κιμωλίας!

IMG_20151223_122440

Κατά καιρούς, έχουμε μιλήσει με αρκετό κόσμο που θέλει να κάνει "κάτι σαν την Κιμωλία", και έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε τη δική μας προσέγγιση, πολύ ανοιχτά και με κάθε διάθεση να βοηθήσουμε. Και γι' αυτό το λόγο, πάντα έχουμε ένα μάτι ανοιχτό για να εντοπίζουμε τις νέες "Κιμωλίες" και με πολλή χαρά τις μοιραζόμαστε με όλους σας. Αναμένουμε εντυπώσεις αν επισκεφθείτε κάποιο από τα παραπάνω μαγαζιά και σας ενθαρρύνουμε να το κάνετε το συντομότερο δυνατό!

Και για να είμαστε ξεκάθαροι (στην εποχή που είναι απαραίτητο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας) τα παραπάνω, δεν αποτελούν καμία μομφή "αντιγραφής" της Κιμωλίας, καθώς εκτός των άλλων, αναγνωρίζουμε τις επιρροές άλλων σε εμάς όπως και τις δικές μας σε άλλους, καλοπροαίρετα και με γνώμονα την εξέλιξη αυτού που κάνουμε. Όλοι επηρεαζόμαστε από κάπου, όπως και η Κιμωλία αποτελεί μια συνισταμένη επιρροών. Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε, είναι ότι μας αρέσει πολύ που πληθαίνουν τα καφέ που έχουν τις ίδιες λέξεις και έννοιες μέσα τους, σαν αυτές που προσπαθεί και η Κιμωλία να αντιπροσωπεύσει, και ελπίζουμε να κινηθούν κι άλλοι, πολλοί, προς το "προσωπικό", το "ιδιαίτερο" και το "χειροποίητο" και όχι προς το "μαζικό", το "άχρωμο", το "άνευρο" και το "mainstream".  

Κακοήθεια χωρίς όριο

Καλησπέρα Κιμωλίες, 

Υπέπεσε στην προσοχή μας, η δημιουργία ενός προφίλ στο Facebook, που δεν προέρχεται από την Κιμωλία και όμως επιμένει να βάζει τις φωτογραφίες του μαγαζιού και να αυτοαποκαλείται "Kimolia Caffe" (https://www.facebook.com/kimolia.caffe)

Σα να μην έφτανε αυτό, ο εν λόγω κύριος/κυρία, δημοσιεύει υβριστικά σχόλια σε αναρτήσεις χρηστών και κάνει αιτήματα φιλίας σαν Κιμωλία. Λυπόμαστε ιδιαίτερα για την κατάσταση αυτή και θέλουμε να ζητήσουμε τη βοήθεια σας για αυτή την πλαστοπροσωπία. Πως; Δείτε τι πρέπει να κάνετε για να τον καταγγείλετε: 

1. Μπείτε στο προφίλ του στο https://www.facebook.com/kimolia.caffe και κάνοντας κλικ στις τρεις τελείες στα δεξιά, επιλέξτε "Report"

Screenshot_2

2. Στο αναδυόμενο παράθυρο, επιλέξτε "Report this account"

Screenshot_3

3. Στο επόμενο παράθυρο επιλέξτε "This is a fake account"

Screenshot_5

4. Και στο τελευταίο παράθυρο επιλέξτε "It was created to bully or harass me

Screenshot_6

Στην επόμενη οθόνη που εμφανίζεται (δε την έχουμε εδώ) μπορείτε να διαλέξετε να τον μπλοκάρετε κιόλας για να μη μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας. 

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την βοήθεια και την αλληλεγγύη σας!

Η Κιμωλία σας 

T-shirt Art: The Art Village

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε κάποια αγαπημένα μπλουζάκια, t-shirts, που φοριούνται χειμώνα και καλοκαίρι, μόνα τους ή κάτω από πουλόβερ και μπλούζες. Κάποια μπλουζάκια με στάμπες ή σκέτα, που πάντα έχουν κάποιο κρυφό και ιδιαίτερο νόημα. Και πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί και σεις, να κάνετε ένα αντίστοιχο δώρο σε κάποιον δικό σας άνθρωπο; Αυτό σκέφτηκαν και τα παιδιά του "The Art Village", και έψαξαν στο διαδίκτυο για να αγοράσουν ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο t-shirt.

Με δυσκολία βρήκαν κάποια,τα οποία όμως ήταν αρκετά ακριβά. Η επόμενη σκέψη που έκαναν ήταν ότι μπορούσαν να δοκιμάσουν να φτιάξουν μόνοι τους το δικό τους t-shirt. Έτσι ξεκίνησαν το "The Art Village"! Το The Art Village είναι ένας χώρος δημιουργίας, χαλάρωσης και αλληλεπίδρασης με τη φύση. Τα παιδιά σχεδιάζουν και ζωγραφίζουν ενδύματα, με οικολογικά χρώματα, ειδικά για υφάσματα που κράτανε την λάμψη και την ζωντάνια τους για αρκετά χρόνια.

Στόχος των παιδιών είναι να ξεφύγουν από την έννοια της τυποποίησης και της μαζικότητας, όπως η ίδια η εποχή μας το επιβάλλει. Και το καταφέρνουν πολύ όμορφα, φτιάχνοντας ρούχα όμορφα και μοναδικά τα οποία προορίζονται για μοναδικούς ανθρώπους! Στη συνέχεια, μπορείτε να δείτε μερικά δείγματα της δουλειάς τους. Μπορείτε να τους βρείτε και στη σελίδα τους στο Facebook! Μη διστάσετε να τους ζητήσετε να σας φτιάξουν ένα ιδιαίτερο μπλουζάκι με όποιο σχέδιο σας αρέσει. Όπως θα δείτε και στη σελίδα τους, δε χαλάνε χατίρι σε κανέναν! 😉

Guns Littleprince Snowman

« Older posts

© 2017 Kimolia Blog

Theme by Anders NorenUp ↑