Kimolia Blog

all the small things

Author: w15468niko (page 1 of 3)

Ιστορίες από την ανακαίνιση

Αν έχετε διαβάσει την ιστορία μας στο site μας, γνωρίζετε ήδη ότι η Κιμωλία μας έχει βρει "καταφύγιο" από το 2011, σε ένα κτίριο που η ηλικία του πλησιάζει πλέον τα 100 χρόνια! Χτισμένο το 1925, το κτίριο της οδού Υπερείδου 5, έχει πολλές ιστορίες να πει και μαζί με αυτές έχει και τα αντίστοιχα "τραύματα". Έτσι, λίγο απο ανάγκη αλλά περισσότερο απο επιλογή, κάθε χρόνο, εκεί κάπου στα μέσα Αυγούστου, σηκώνουμε τα μανίκια και ξαναφανταζόμαστε τον χώρο. 

Η συζήτηση ξεκινά για ένα βάψιμο κάποιου δωματίου, μεταφέρεται στην αλλαγή κάποιων τραπεζιών ή καρεκλών και μετά φεύγει σε νέα ράφια για το μπάρ, αλλαγή κάποιων φωτιστικών, κλπ κλπ. Και στο τέλος, βρίσκομαστε να περνάμε τον διπλάσιο από τον υπολογισμένο χρόνο μέσα στην Κιμωλια. Μουτζουρωμένοι, κατάκοποι αλλά και χαρούμενοι. Όσοι μας χτυπήσατε την πόρτα για να δείτε αν είμαστε ανοιχτά, έχετε και την εικόνα αυτού που περιγράφω. 

Τι κάναμε φέτος λοιπόν; Γίναμε ακόμα πιο πολύχρωμοι, βάζοντας ένα πιο ζωντανό χρώμα στο μεσαίο μας δωμάτιο (το κοκκινησαμε αρκετά). Βγάλαμε τον καθρέφτη από την πόρτα του μπάνιου, οπότε πλέον όταν μας ρωτάτε που είναι η τουαλέτα, δεν απαντάμε "ανεβαίνετε τα σκαλάκια, ο καθρέφτης στα αριστερά είναι η πόρτα". Αν αναρωτιέστε, ο καθρέφτης σκέκεται περήφανα απέναντι από το μπαρ για να μπορούμε να καθρεφτιζόμαστε καλύτερα και να μεγαλώνει και ο χώρος! 

Καθαρίζοντας την αποθήκη, ανακαλύψαμε την πρώτη μας μηχανή καφέ, μια παλιά (vintage για τους πιο ρομαντικούς) μονή μηχανή εσπρέσσο, που μας έκανε παρέα για κανένα χρόνο – ενάμιση, όταν ανοίξαμε. Την καθαρίσαμε και της βάλαμε λαμπάκια, και κάθεται περήφανη στο ένα από τα δύο παράθυρα του κόκκινου δωματίου… Κάπως έτσι…!

Το μεγαλύτερο εγχείρημα ήταν τα σκαλιά μας, τα οποία είχαν κάποια θέματα ευστάθειας, οπότε τα πρώτα 2 έπρεπε να αλλαχθούν. Μας πήρε λίγο παραπάνω, αλλά κι αυτά άλλαξαν όψη και πλέον δεν έχουν κανένα θέμα. Και κάπως έτσι, προσθέσαμε άλλο ένα πράγμα στην Κιμωλία το οποίο είναι φτιαγμένο με τα χεράκια μας… 🙂 Σαν επακόλουθο, κοιτάζοντας γύρω μας σε όλα όσα έχουμε φτιάξει από το μηδέν εκεί μέσα, αποφασίσαμε να πάρουμε από μόνοι μας τον τίτλο του "πιο χειροποίητου καφέ στην Αθήνα"… Μια βόλτα στην Κιμωλία θα σας πείσει ότι δεν υπάρχει άλλο καφέ στο οποίο να έχετε πάει, όπου τόσα πράγματα στο χώρο, είναι φτιαγμένα και φροντισμένα από τους ίδιους ανθρώπους που άνοιξαν το κάθε μαγαζί. 

Σε άλλες αλλαγές, με πολύ κόπο η τέντα μας απέκτησε πάλι το αρχικό της χρώμα (υγρό για τέντες και χλωρίνη με ενεργό χλώριο έκαναν το θαύμα), τα φώτα μας άλλαξαν και έγιναν LED, μαζί και τα περισσότερα φωτιστικά μας (στο μπαρ, στο μεσαίο δωμάτιο και οι απλίκες μας σε όλο το μαγαζί). Κλέψαμε και κάποιους ακόμα πίνακες από τη μαμά Κατερίνα και τους κρεμάσαμε ψηλά στους τοίχους και φυσικά επιδιορθώσαμε όλες μας τις καρέκλες που είχαν πρόβλημα. Όσες εκτέλεσαν το καθήκον τους στο έπακρο και δεν είχαν κάτι άλλο να δώσουν, τις πήραμε σπίτια μας και ξεκουράζονται στα μπαλκόνια μας, ξέγνοιαστες και χαλαρές…

Με όλα αυτά, οι μέρες πέρασαν, μαζέψαμε τον χαμό που είδατε στην πρώτη εικόνα του άρθρου, και καταφέραμε να ανοίξουμε στις 27/8, τακτοποιημένοι, καθαροί και όμορφοι! Σχεδόν ένα μήνα μετά, οι περισσότερο παρατηρητικοί, μας λέτε πολύ όμορφα πράγματα για τις αλλαγές, και αυτό μας κάνει να σχεδιάζουμε από τώρα το τι θα κάνουμε το καλοκαίρι του 2019…! 

Η Κιμωλία ζει και αναπνέει, όπως λέμε και στη σελίδα μας στο Facebook. Είναι ένας χώρος σταθερός μα και αεικίνητος την ίδια στιγμή. Εξελισσόμαστε και αλλάζουμε ανάλογα με τη διάθεση μας, αλλά προσπαθούμε να μένουμε πάντα η ίδια κρυμμένη γωνιά στο κέντρο της πόλης, όπως το 2011 που ανοίξαμε. Δεν είναι εύκολη η διαδικασία, μα αξίζει και την προτιμάμε από οποιαδήποτε άλλη. Το άρθρο αυτό γράφτηκε με σκοπό να μοιραστούμε το μεράκι μας για αυτό που κάνουμε, να αναλογιστούμε λίγο τον κόπο μας αυτό το καλοκαιρί, και να σας πούμε 2-3 μυστικά που δε τα ξέρουν όλοι. Όμως βάζοντας τις τελευταίες γραμμές, διαπιστώνω πως αξίζει να πούμε και κάτι ακόμα. 

Αγαπήστε τα μαγαζιά στις γειτονιές σας. Αγαπήστε τις μικρές επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις που στήνονται με κόπο και μεράκι. Υπάρχουν αμέτρητα μαγαζιά που αξίζουν την προσοχή σας. Δεν είναι τα απρόσωπα, γκρίζα μαγαζιά που συναθροίζεται ο κόσμος από μόδα. Είναι όλα αυτά τα στέκια που σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Ένα τέτοιο θεωρούμε πως είμαστε και εμείς και σε τέτοια μαγαζιά αγαπάμε να πηγαίνουμε. 

Η Κιμωλία σας

Ψηφιακές Ιστορίες Κιμωλίας

Όταν ξεκινήσαμε την Κιμωλία, η μαμά Κατερίνα "φύτεψε" στα τραπέζια μας κάτι σχολικά τετράδια σε παιχνιδιάρικα ροζ και θαλασσί χρώματα… Όταν τη ρώτησα γιατί το έκανε, μου ειπε ότι ήθελε να μαζέψει ότι ιστορίες είχε να πει ο κόσμος που θα καθόταν για καφέ στην Κιμωλία. 

Τα τετράδια σχεδόν ξεχάστηκαν απο εμένα. Ένα χρόνο μετά περίπου, τακτοποιούσα κάτι βιβλία στην βιβλιοθήκη μας, και σε ένα από τα ράφια, πρόσεξα κάτι τετράδια σαν αυτά που είχε βάλει η Κατερίνα στα τραπέζια. Όταν τα άνοιξα, τα βρήκα γεμάτα με κάθε είδους περιεχόμενο. Ποιήματα, στιχάκια, κείμενα, ζωγραφίες, αφιερώσεις, εξομολογήσεις, και πάει λέγοντας. 

Δεν το πίστευα ότι τελικά η ιδέα δούλεψε. Τα πήρα σπίτι, πέρασα ώρες να τα διαβάζω και να γελάω με τις αστείες ιστορίες ή να θλίβομαι με τις πιο συγκινητικές. Τελικά, όταν τελείωσα, ανέλαβε δουλειά ο αδερφός μου. Τα πήρε και σκάναρε μια-μια και ευλαβικά τις σελίδες με τις δικές σας συνεισφορές. 

Τα ανεβάσαμε και τα μοιραστήκαμε πολλές φορές μέχρι σήμερα, σε τακτά χρονικά διαστήματα, εδώ.  

Και παρότι τα έχουμε ξαναπεί, διαλέγω που και που να αναβιώνω την ιστορία και να την μοιράζομαι από την αρχή. Πρώτα από όλα για να θυμάμαι ξανά εκεινη την εμπειρία αλλά και γιατί θέλω να θυμάμαι την αξία του να γράφει κανείς, του να μοιράζεται και να αφήνει ένα μήνυμα στον επόμενο που θα καθίσει στο ίδιο τραπέζι με εκείνον…  

Με αφορμή αυτή την ιστορία λοιπόν, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ξανά τα τετράδια, τόσο στη φυσική τους μορφή (σε λίγες μέρες θα τα βρείτε στην Κιμωλία), όσο και σε μια νέα, ψηφιακή. Όσοι λοιπόν θέλετε να μοιραστείτε τις ιστορίες σας μαζί μας, και κατ' επέκταση με το κοινό της Κιμωλίας, δεν έχετε παρά να μπείτε σε αυτή τη φόρμα και να μας τις καταθέσετε.

Οι ιστορίες θα μείνουν δικές σας και δεν αποσκοπούμε σε κανένα άλλο κέρδος από αυτές, πέραν της χαράς να τις μοιραστούμε για να φτάσουν σε περισσότερα μάτια! 

Αναμένουμε! 🙂

Η ιστορία ενός cocktail: Richard’s Special

Ήταν καλοκαίρι του 2013, καθημερινή, κάπου 11 το βράδυ. Στο μπαρ είχαμε τον Richard με την κοπέλα του την Megan, μόνιμους κάτοικους San Fransisco που είχαν έρθει Αθήνα για το μήνα του μέλιτος τους. Αναποφάσιστοι για το τι θα πιουν, κάθισαν στο μπαρ και κοίταξαν τον κατάλογο. Η Megan πήρε ένα Mojito αλλά ο Richard ακόμη το σκεφτόταν. Πάνω στην κουβέντα, μου ζήτησε κάτι με vodka αλλά που να έχει και κάτι ελληνικό μέσα…

Στην αναζήτηση για κάτι ελληνικό, δοκιμάσαμε μαστίχα, ούζο και τσίπουρο, επιλέγοντας τελικά τη μαστίχα… Ανακατέψαμε λίγο lime, λίγη καστανή ζάχαρη, βότκα, τριμμένο πάγο και μαστίχα και δημιουργήσαμε εκείνη τη στιγμή το "Richard's Special" το οποίο του άρεσε τόσο που σταματήσαμε στα 3 εκείνο το βράδυ και στα 4 το επόμενο! Το είχα υποσχεθεί από τότε ότι το cocktail θα έμενε στην Κιμωλία, όπως και έγινε!

Είπα να μοιραστώ την ιστορία και εδώ, μια που ειμαστε στη διαδικασία ανανέωσης των cocktails μας. Βέβαια, όπως υποσχέθηκε τότε, 5 χρόνια πριν, αυτό το cocktail θα μείνει στον κατάλογο, με νονό τον Richard! 

Τόσα χρόνια μια ανάσα…

Ήταν το τρίτο Σάββατο του Δεκέμβρη του 2011, και το ημερολόγιο έδειχνε 17. Δεν είχαμε κάποιο πλάνο, ούτε καν να ανοίξουμε μια καθημερινή που θα υπήρχε λιγότερος κόσμος για να ξεκινήσουμε πιο ομαλά. Απλά εκείνη τη μέρα καταφέραμε να έχουμε τα πάντα έτοιμα. Κι έτσι, το κλειδί μπήκε στην πόρτα νωρίς το πρωί, η μηχανή του καφέ ζεστάθηκε και περιμέναμε με το άγχος ενός μαθητή που πηγαίνει πρώτη μέρα σχολείο. 

Είμασταν όλοι εκεί, κι ας μη χρειαζόταν, κοιτάζωντας προς την πόρτα, βηματίζοντας αμήχανα μέσα στο χώρο, ελέγχοντας ότι όλα τα πράγματα ήταν στη θέση τους. Και κάποια στιγμή, όχι πολύ ώρα μετά από την ώρα που ανοίξαμε, μπήκε ο πρώτος πελάτης και μετά από λίγο ο επόμενος, και πάει λέγοντας. Μια "ροή" ανθρώπων, κιμωλιών, όπως μας αρέσει να σας αποκαλούμε, που κρατάει 6 χρόνια πια. 

Θυμάμαι από τότε να κοιτάζω με άγχος στα μάτια όποιον έμπαινε, για να δω αυτή την πρώτη αντίδραση για την Κιμωλία. Νομίζω πως αυτή η αναζήτηση της έγκρισης από όσους επισκέπτονται για πρώτη φορά την Κιμωλία, δεν σταμάτησε ποτέ από τότε. Ίδια έμεινε και η χαρά για τα καλά λόγια που με γενναιοδωρία μας χαρίζετε συχνά, μεγενθύνοντας με τη σειρά της την ευθύνη για να προσφέρουμε την ίδια εμπειρία σε όσους επιλέγουν να περάσουν τις στιγμές τους στο χώρο μας. 

Η μια μέρα έφερε την επόμενη και την επόμενη, και έτσι στεκόμαστε εδώ, κάπου 2.190 μέρες μετά ("but who's counting" που λένε και στο χωριό μου), να αναπωλούμε αυτά τα 6 χρόνια που σαν ανάσα πέρασαν μα και τόσο γεμάτα ταυτόχρονα. Και με αυτή την αφορμή, γράφουμε αυτό το άρθρο, με κάποιες φωτογραφίες μέσα από τις αναμνήσεις όλων μας, για να πούμε ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ που είστε ακόμα κοντά μας και κρατάτε κι εμάς ακόμα εδώ, σε πείσμα των καιρών που μόνο εύκολοι δεν είναι. 

Σα να ήταν βαλτό, σήμερα, 17 του μήνα, το Facebook μας τόνισε ότι φτάσαμε τα 17.000 likes στην σελίδα μας. Κι αν καποιες φορές το κυνήγι των αριθμών είναι μάταιο, εμείς κρατάμε το ουσιώδες πίσω από αυτή την όμορφη σύμπτωση, που είναι απο τη μια έμπρακτη αναγνώριση των προσπαθειών και του κόπου μας και από την άλλη ένα κανάλι επικοινωνίας με όλους εσάς. 

Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" κοιτώντας πίσω πηγαίνει στην Ελίνα που πίστεψε τη μαμά Κατερίνα από την πρώτη μέρα και μας έδωσε το σπίτι των παιδικών της χρόνων για να το κάνουμε καταφύγιο για τα δικά μας και τα δικά σας ενήλικα όνειρα. Και σε όσους φίλους μας σήκωσαν τα μανίκια για να κουβαλήσουν ή να βάψουν ή να καρφώσουν, στις πολλές ανακαινίσεις που έφτασαν την Κιμωλία στην σημερινή της μορφή (μια μορφή "μόνιμα προσωρινή", μέχρι την επόμενη ανακαίνιση).

Με το 2017 να φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του, βρήκαμε την ευκαιρία με αφορμή τα γενέθλια μας, όπως κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, να κάνουμε μια μικρή αναδρομή. Να κοιτάξουμε πίσω, να αποτιμήσουμε όσα έγιναν και να μάθουμε από τα λάθη μας. Να εκτιμήσουμε όλα όσα κάποιες φορές μπορεί κανείς να θεωρεί δεδομένα και να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για την συντροφιά που μας κρατάτε στο ταξίδι μας.

Και πριν κλείσουμε το άρθρο αυτό με την εικόνα ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου διαφορετικού από τα άλλα, να σας συμβουλέψουμε να κάνετε το ίδιο για τη χρονιά που φεύγει. Εκτιμήστε την, μετρήστε την και κρατήστε όλα όσα θα σας κάνουν να μπείτε στο 2018 με ακόμα περισσότερη όρεξη για όμορφα πράγματα. Εμείς θα είμαστε εδώ, να προσφέρουμε χώρο σε παλιούς και νέους φίλους να συναντιούνται. Και θα στεκόμαστε πίσω από το μπαρ, περιμένοντας αυτό το πρώτο χαμόγελο κάθε φορά που περνάτε το κατώφλι μας. 

Να είστε όλοι καλά, 

Η Κιμωλία σας


  

Μια ποδηλατοβόλτα διαφορετική

Κιμωλίες μας, η ιστορία που έχουμε να μοιραστούμε αυτή τη φορά, είναι μια ιστορία τρέλας, αυτής της τρέλας που ενδόμυχα, λίγο (ή και πολύ) αρκετοί από εμάς μπορεί να ζηλεύουμε… Πρόκειται για την ιστορία του Αλέξανδρου (Ζήλου), του Κωνσταντίνου (Ζήλου) και του Γιώργου (Πάλλη), που αποφάσισαν να βγουν για μια ποδηλατοβόλτα κομματάκι μεγαλύτερη από ότι συνηθίζεται…! 

Η αρχή δεν γίνεται τώρα, έγινε με την ιδέα του Αλέξανδρου να κάνει μια ακόμα πιο μεγάλη πορεία πριν από 1,5 χρόνο περίπου, πηγαίνοντας με το ποδήλατο του από το Cairo στο Cape Town! Ναι, καλά ακόυσατε…! Αυτή τη φορά λοιπόν, με παρέα και όχι μόνος, θα καλύψει περίπου 1.500 χιλιόμετρα, κάνοντας έναν γύρο της Ελλάδας, τόσο με το ποδήλατο όσο και με άλλα μέσα, περισσότερο βοηθητικά, για την περίπτωση κακών καιρικών συνθηκών αλλά και για να ολοκληρωθεί το ταξίδι μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα. 

Το "γιατί" του ταξιδιού μπορούν να σας το εξηγήσουν και οι ίδιοι αν θελήσετε να επικοινωνήσετε μαζί τους, αφού θα κρατήσουν ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας από την σελίδα τους στο Facebook, για να μπορέσουν να συνδεθούν με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο από τα μέρη τα οποια θα επισκεφθούν. Εμείς θα σας πούμε μόνο ότι το έχουν βάλει σκοπό να αναδείξουν τις ομορφιές της Ελλάδας αλλά και να δώσουν μια γερή ώθηση στον ποδηλατικό τουρισμό (ναι, είναι κάτι υπαρκτό!). 

Σε επιλεγμένα μαγαζιά θα εκθέσουν και υλικό από το ταξίδι του Αλέξανδρου στην Αφρική και θα είναι εκεί για να συζητήσετε μαζί τους για την εμπειρία αυτή. Τα υπόλοιπα όπως είπαμε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αν το φέρει ο δρόμος τους, ίσως κι από κοντά!

Όλοι εμείς στην Κιμωλία χαιρόμαστε ιδιαίτερα που γνωρίζουμε ανθρώπους με τόση τρέλα και όρεξη και πείσμα και γράφουμε αυτό το κείμενο για να ζητήσουμε μέσω της κοινοποίησης σας, τη στήριξη όσων ενδιαφέρονται προς τα παιδιά και το project τους. Σας κοινοποιούμε το κείμενο τους αυτούσιο παρακάτω, μαζί με μια "εικόνα" της διαδρομής τους, καθώς και τους σταθμούς του ταξιδιού! 

Για την επίτευξη του ταξιδιού αναζητούμε συνεργάτες που θα μας βοηθήσουν να κάνουμε μια πεταλιά παραπάνω. Είτε με οικονομική ενίσχυση με αντάλλαγμα την προβολή και διαφήμιση σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε με την προσφορά φιλοξενίας σε κάποιον χώρο που θα ήταν εφικτό, να προβληθεί η παρουσίαση ή και η δυνατότητα διανυκτέρευσης μας σε κάποιο χώρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας!

Email: passengerinlife@gmail.com
Facebook: Cairo2CapeTown 
Facebook: Alexandros Zilos, Konstantinos Zilos, Giorgos Pallis
Website: www.passengerinlife.com

Όσοι θα θέλατε να συνεισφέρετε στο εγχείρημα μας μπορείτε στον παρακάτω λογαριασμό:
PIREAUS BANK
IBAN: GR37 0171 7590 0067 5911 6196 041
Ζήλος Αλέξανδρος
Reason: Cairo2Capetown 

 

Δε θέλω μαύρα μόρτες… Θέλω μπλου-τζιν!

 

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά αυτές τις μέρες για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη… Κάποια που είναι ήδη γνωστά και άλλα που ίσως να ακούγονται για πρώτη φορά. Από το πάρτι στη Βουλιαγμένη, το Woodstock της Ελλάδας, ως τα Μικροαστικά που αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος αυτού του δίσκου (ή και το χρώμα του!), πέρα από την καθαρά μουσική του αξία, βλέπει πόσο τεράστιο  ήταν αυτό που έκανε ο Κηλαηδόνης μαζί με τον Νεγρεπόντη και όσους ακόμη μπλέχτηκαν σε αυτόν. 

Κι όμως, αυτό που είναι διάχυτο και που σου μένει, είναι η σχεδόν καθολική εκτίμηση και αποδοχή όλων προς το πρόσωπο ενός ανθρώπου που ήταν τόσα μα τόσα πολλά. Μουσικός, τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, μπλουζίστας και τζαζίστας όπως έλεγε και στο γνωστό άσμα… Και αρχιτέκτονας και άλλα πολλά! Η Κιμωλία είχε κι αυτή την σχέση της, τη σύνδεση της με τον Λουκιανό. Ο Λουκιανός ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που πάτησαν το πόδι τους στο οίκημα της Κιμωλίας μερικές μέρες μετά την ενοικίαση του το Σεπτέμβρη του 2011.  

Αρκετά χρόνια πριν η Κιμωλία υπάρξει σαν καφέ, όταν υπήρχε ίσως μόνο σαν σκέψη, η μαμά Κατερίνα δούλευε στο πατάρι του Λουκιανού, στη μουσική σκηνή του στο θέατρο Μεταξουργείο. Σε εκείνο το χώρο που ήταν τόσο απόλυτα δικός του, ποτισμένος με την δημιουργικότητα του και με τα τραγούδια του. Και έτσι, όταν αποκτήσαμε τον δικό μας χώρο, μας ανταπέδωσε την επίσκεψη για να δει την αρχή του δικού μας ταξιδιού και να μας συμβουλέψει. 

Ήταν λίγο πιο παλιά, κάπου στο 2006 που πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά στο πατάρι του θεάτρου Μεταξουργείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τον Λουκιανό και την Άννα, τους ήξερα σα μακρινούς συγγενείς και τους είχα συναντήσει σε κάποιες οικογενειακές συναθροίσεις. Και τελικά σκέφτομαι πως ακόμα κι αν ο Λουκιανός ήταν θείος μου, νομίζω πως η συγγένεια που είχε με όλους όσοι άκουσαν τα τραγούδια του (και τα κατανόησαν), ήταν στενότερη και ισχυρότερη από αυτή. 

Θυμάμαι ακόμα να μένω με το στόμα ανοιχτό την πρώτη φορά που πέρασα την πόρτα του θεάτρου και ανέβηκα τα σκαλιά για το πατάρι, νιώθοντας μέσα μου κάποια περίεργη συνομωσία, σαν να μπαίνω σε κάποιο κρυφό μπαρ στη Νέα Ορλεάνη, σα να μπαίνω σε έναν άλλο κόσμο. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοίταξα το χώρο με τη μικρή σκηνή στη μια του άκρη και τα τραπέζια με το μεγάλο μπαρ στο βάθος. Την μεγάλη "τρύπα" που έβλεπε αφ'υψηλού το θέατρο της Άννας και εκείνη την ωραία καβάτζα, στο μικρό διαδρομάκι κολλητά στον τοίχο απέναντι από την σκηνή, από όπου είχες την καλύτερη θέα όλου του χώρου.

Σε αυτό το πόστο που κατέληξα να αράζω κάθε φορά που πήγαινα να δω το πρόγραμμα του. Τα τραγούδια (αρκετά τουλάχιστον) τα ήξερα έτσι κι αλλιώς από πριν. Μα δεν τα ήξερα όλα. Σε κάθε παράσταση, ο χώρος γέμιζε με φωνές, ασφυκτικά σχεδόν. Με ανθρώπους όλων των ηλικιών, και προς έκπληξη μου τότε, ανθρώπους και στην ηλικία μου. Ο Λουκιανός, είχε φανατικούς θαυμαστές. Τόσο μεγαλύτερους σε ηλικία όσο και παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν έβγαζε τα γνωστότερα των τραγουδιών του. Διάολε, παιδιά που γεννήθηκαν ακόμα και 10-15 χρόνια μετά από εκείνους τους δίσκους. 

Όταν έμπαινε στο χώρο, ο κόσμος ησύχαζε για ένα σύντομο δευτερόλεπτο και μετά ξεσπούσε σε χειροκροτήματα. Και εκείνος, ανέβαινε στη σκηνή σα να μη συνέβαινε τίποτα, σήκωνε το χέρι για να ευχαριστήσει και καθόταν στο πιάνο για να ξεκινήσει να παίζει. Οι νότες χτυπούσαν στους τοίχους και αναπηδούσαν σε όλο τον χώρο και τα τραγούδια έμπαιναν σε σειρά. Κι ενώ νόμιζα ότι τα ήξερα όλα, πάντα υπήρχε ένα ή και περισσότερα που μου είχαν διαφύγει και έπιανα τον εαυτό μου να λέει "ναι ρε συ, κι αυτό του Λουκιανού είναι". 

"Μια μέρα μιας Μαίρης", "Θα κάτσω σπίτι", "Το πάρτι", "Που βαδίζουμε κύριοι" (ακόμα απορώ πως θυμόταν απέξω τα λόγια κάθε φορά), "Νύχτα Καταστροφής", "Ένα γουρούνι λιγότερο", "Αχ Ρίτα", "Κολλήγα γιός", "Ύμνος των μαύρων σκυλιών", "Τα θερινά σινεμά", "Ο μικρός ήρωας", "Ο Βόμπιρας κι ο Μόμπιρας" και άλλα τόσα… Μουσικές οικείες και στίχοι φαινομενικά απλοί μα ουσιαστικοί και πολύπλοκοι ταυτόχρονα. Βρέθηκα πολλά βράδια σε εκείνο το πατάρι περιμένοντας τη μάνα να σχολάσει και κάθε φορά ανακάλυπτα κάτι νέο. Έναν στίχο που δεν είχα προσέξει ή ένα μέρος της μουσικής που δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε. Και κάθε φορά που η μουσική σταματούσε και κατέβαινα τα σκαλιά, κάπου εκεί στη μέση τους, πριν φτάσω στο ισόγειο, ένιωθα σα να περνάω από μια άλλη διάσταση πάλι πίσω στην διάσταση όλων των υπολοίπων. 

Ήδη από το 2003 περίπου, είχα αρχίσει να παιδεύω και να παιδεύομαι με κάτι στιχάκια. Και ήταν τότε, το 2006 που ζήτησα από τον Λουκιανό να μιλήσουμε για να ζητήσω την άποψη του για όσα έγραφα. Πρώτη φορά οι δύο μας, πρώτη φορά για τόσο χρόνο και για ένα θέμα τόσο διαφορετικό. Θυμάμαι να μπαίνω στο θέατρο και να βρίσκω ένα τραπέζι δίπλα, στο εστιατόριο της Άννας, περιμένοντας τον να κατέβει. Εκεί, απέναντι από το μικρό του ομοίωμα που με κοιτούσε επίμονα σα να με τσεκάρει, μέχρι να έρθει εκείνος. Με μερικά στιχάκια τυπωμένα στον υπολογιστή (που τόσο αταίριαστα έμοιαζαν στην περίσταση, μα δεν προλάβαινα να τα αντιγράψω με το χέρι) και ένα τετράδιο για σημειώσεις, για να μην ξεχάσω ούτε λέξη. 

Κατέβηκε από το σπίτι, με ένα τζιν και ένα μπουφάν και ήρθε προς το μέρος μου. Η κουβέντα που ακολούθησε είναι δική μου και δική του και δεν είναι για κοινοποίηση. Ο χρόνος κύλησε σα νερό και κάθε ώρα συμπυκνώθηκε στο δεκάλεπτο. Κουβέντες για τον Γκάτσο, για το πως πρέπει να γράφει κανείς, κάπως όπως στο τραγούδι του "Προς νέο συνθέτη". Με έναν τόνο σταθερό, ήρεμο και πράο, χωρίς εκρήξεις ή φαμφάρες. Με μια απλότητα που δυστυχώς δε την έχουν στις μέρες μας άνθρωποι που δεν έχουν κάνει ούτε το ένα χιλιοστό από όσα κατάφερε εκείνος.

Στο τετράδιο δεν έγραψα ποτέ. Δε μπορούσα γιατί με κοιτούσε μέσα στα μάτια με πραγματικό ενδιαφέρον. Δε γινόταν να χάσω δευτερόλεπτο αυτής της επαφής. Το μόνο που σημείωσα ήταν να αγοράσω τα άπαντα του Γκάτσου για να τα μελετήσω, όπως και έκανα. Ο Λουκιανός είχε μια ικανότητα να σου μιλάει και να σε κάνει να αισθάνεσαι πως αυτό που συζητάτε εκείνη τη στιγμή ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Και πως δεν υπήρχε κανένας άλλος εκείνη τη στιγμή που να έχει περισσότερη σημασία από τον συνομιλητή του. Τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ κάθε φορά που μιλούσαμε, είτε για ένα λεπτό είτε για μια ώρα. 

Διαβάζοντας τον Γκάτσο, κόλλησα ακόμα περισσότερο στο πατάρι για το επόμενο διαστημα. Και όταν μετά από λίγους μήνες που μπήκα φαντάρος, πήρα μαζί και τα Φανταρίστικα του Λουκιανού. Στο μεσοδιάστημα, χάθηκα. Τον είδα στο Μέγαρο Μουσικής, τον είδα και σε ένα Ηρώδειο αν θυμάμαι καλά, αλλά ποτέ ξανά στο πατάρι. Τουλάχιστον τον άκουγα συνεχώς. Τελευταία, όταν έμαθα για τις περιπέτειες με την υγεία του, άρχισα να συνειδητοποιώ την πιθανότητα τα πράγματα να μην πάνε καλά. Και τελικά έτσι έγινε. Τώρα, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση του, εύχομαι να μπορούσα να κάτσω για άλλη μια φορά στην καβάτζα στο πατάρι και να τον δω πάλι να ανεβαίνει ράθυμα στο πιάνο του, να γνέφει για ευχαριστώ και να παίζει ένα κομμάτι. Έστω ένα. Κι αν δεχόταν παραγγελιές, οπως πολύ συχνά γινόταν, θα διάλεγα τη Χαμηλή Πτήση

Τούτο το κείμενο δεν είναι κάποιος επίλογος. Κι αν είναι στενάχωρο ίσως, είναι γιατί η αξία που έχουμε συνδέσει όλοι μας με τον Λουκιανό είναι τόσο μεγάλη που η φυσική της απώλεια προκαλεί θλίψη. Μα στην ουσία, δε φεύγει ακόμα. Δε θα φύγει ποτέ. Όχι όσο κάποιος μπαμπάς τραγουδά στο παιδί του το "Αν όλα τα παιδιά της γης", και όχι όσο θα μυρίζει το αγιόκλιμα και το γιασεμί σε κάποιο θερινό σινεμά. Όχι όσο κάθε φορά που όταν σκεφτόμαστε ότι την επόμενη μέρα έχουμε να σηκωθούμε νωρίς, θα βρίσκουμε τον εαυτό μας να συνεχίζει το ρεφρέν από το τραγούδι του… Τούτο το κείμενο δεν είναι επικήδειος, τον επικήδειο του τον είχε γράψει ήδη εκείνος, αρκετά χρόνια πριν, και είχε δώσει σαφές οδηγίες. 

Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό (ξένο)
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, 
ξανθούλες.

Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει "τα θερινά σινεμά".

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν
δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες
θέλω μπλου-τζιν.

Αν μπορώ να φτάσω εκεί που είσαι, έστω και με τη σκέψη μου, να ξέρεις ότι γράφω ακόμα κι ακόμα μελετάω τον Γκάτσο. "Και για ότι γίνει, θα φταις (κι) εσύ"

ΝΠ

Στολίζοντας την Κιμωλία με τη Thirea!

Ήρθε και φέτος αυτή η στιγμή του χρόνου που βγάζουμε λαμπάκια και δέντρα και λοιπά στολίδια από την αποθήκη και δίνουμε ένα χρώμα χριστουγέννων στην Κιμωλία! Φέτος όμως, σε αντίθεση με τις άλλες χρονιές, δε χρειαστήκαμε τα παλιά μας στολίδια (τα οποία πήγαν σε καλό σκοπό). Ο λόγος ήταν μια αναπάντεχη χορηγία, και μάλλον η πρώτη ουσιαστική χορηγία στην ιστορία της Κιμωλίας! Η Thirea, και πιο συγκεκριμένα ο φίλος μας ο Νίκος, αποφάσισε να μας δωρίσει όλα τα απαραίτητα για τον στολισμό της Κιμωλίας! Αφού λοιπόν επισκεφθήκαμε την έκθεση του που είναι Μεσοχώρας 7 στον Άγιο Δημήτριο, διαλέξαμε λαμπάκια και λοιπά στολίδια και το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν, αλλά και live από κοντά! 

Εμείς διαλέξαμε λαμπάκια led για πιο έντονο φωτισμό αλλα και μια πολύ ωραία σειρά τύπου "βροχή" την οποία τη βάλαμε στην πρόσοψη της Κιμωλίας. Φωτογραφία θα τραβήξουμε το βράδυ και μπορείτε να την δείτε στο Instagram της Κιμωλίας! Επίσης, πήραμε μια πολύ ωραία σειρά με λαμπάκια τα οποία είναι λεπτά σαν σύρμα, με ενσωματωμένα led! Τα συγκεκριμένα τα φυλάξαμε για κάποιο project που θα κάνουμε στο επόμενο διάστημα, αλλά φαίνονται απίθανα και τα προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

Στολίσαμε λοιπόν τη μπάρα μας… 

Στολίσαμε το μεσαίο δωμάτιο…

Στολίσαμε και το στολίδι αστέρι που είναι κρυμμένο πάνω από τον καναπέ μας… 

Και αυτά δεν είναι τα μόνα, οπότε έχουμε γεμίσει την Κιμωλία λαμπάκια όπως καταλαβαίνετε! 😉 

   

 

Από την Ολλανδία, σε όλο τον κόσμο! Spotted by Locals!

screenshot_1

Ήταν περίπου τρία χρόνια πριν όταν αναζητώντας τρόπους για να προβάλλω την Κιμωλία στο εξωτερικό, βρήκα το Spotted by Locals. Πρόκειται για μια τουριστική πλατφόρμα που προσφέρει οδηγούς πόλης, γραμμένους και επιμελημένους από τους ίδιους τους κατοίκους των πόλεων αυτών. "Ξεφυλλίζοντας" το site, έπεσα πάνω σε καταστήματα και αξιοθέατα που είχα δει και εγώ σε ταξίδια μου στο εξωτερικό και για τα οποία είχα την ίδια θετική άποψη που περιέγραφαν οι locals (ντόπιοι). Tο Spotted by Locals είναι διαθέσιμο για 67 πόλεις σε όλο τον κόσμο, έχοντας σε κάθε μία από αυτές 4-5 άτομα τα οποία ανακαλύπτουν ιδιαίτερα μέρη και τα προτείνουν μέσα από άρθρα που γράφονται μια φορά αλλά ενημερώνονται τακτικά, ώστε η πληροφορία να είναι επίκαιρη.

Στην προσέγγιση για να μπει και η Κιμωλία στα μέρη που προτείνονται, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Bart van Poll και την Sanne van Poll-Bakker, τους δημιουργούς και κινητήριο δύναμη του Spotted by Locals. Ο Bart και η Sanne, ξεκίνησαν το Spotted by Locals, αφήνοντας επιτυχημένες καριέρες ο καθένας στον τομέα τους και από το 2008 έχουν δει το "παιδί" τους να μεγαλώνει συνεχώς. Δε χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να με πείσουν να μπω κι εγώ στην ομάδα των Athens Spotters, μαζί με τη Σοφία, τον Αντρέα, τη Μαριλένα, τον Δημήτρη και την Αίγλη

sanne-bart-tallinn-by-spotted-by-locals

Σα χρήστης, δοκίμασα το Spotted by Locals σε ένα ταξίδι αναψυχής στην Πράγα περίπου ένα χρόνο πίσω, και πραγματικά όλα τα μέρη που επισκέφθηκα ήταν ιδιαίτερα, με έντονο το τοπικό στοιχείο και λίγο ή καθόλου τουριστικά. Γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να μοιραστώ την εμπειρία μου μέσα από το blog μας, αλλά και για έναν ακόμα. Πριν αρκετό καιρό, στη διάρκεια μιας επίσκεψης τους στην Αθήνα, ο Bart και η Sanne ήρθαν στην Κιμωλία και μου ανακοίνωσαν ότι θα έβρισκαν ένα σπίτι στην Αθήνα για να μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στο Άμστερνταμ και στην Αθήνα. Ναι, στην Αθήνα! Δύο άνθρωποι που ζούν στο Άμστερνταμ, με ότι αυτό συνεπάγεται και με όλες τις παροχές και την ποιότητα ζωής που για κάποιους η Ελλάδα δύσκολα θα καταφέρει να έχει. 

Στην Ελλάδα της κρίσης, του προβλήματος και της ανέχειας. Σε αυτή την Ελλάδα που αν και προσωπικά την λατρεύω, δεν είναι λίγες οι φορες που πολλοί από εμάς την καταδικάζουμε στην καθημερινότητα μας. Και έτσι, εδώ και λίγο καιρό, είναι και επίσημα "Athenians" ενώ και τα ελληνικά τους είναι πολύ καλά για τον λίγο καιρό που έχουν περάσει εδώ. Ήταν τις προάλλες που ήπιαμε έναν καφέ που αποφάσισα ότι αυτή η ιστορία θα έπρεπε να ακουστεί όσο το δυνατόν περισσότερο, έστω και μέσα από τη μικρή μας σελίδα. Η ιστορία δύο ανθρώπων που ζουν ταξιδεύοντας και κάνοντας αυτό που αγαπούν. Δύο ανθρώπων που έχοντας δει αμέτρητες πόλεις, ερωτεύτηκαν και επέλεξαν την Αθήνα. Που βοηθούν ανθρώπους να γνωρίσουν καλύτερα τις χώρες στις οποίες ταξιδεύουν, όσο ταυτόχρονα εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα την Ελλάδα μας, την Αθήνα μας μα και την δική τους Αθήνα. Και ίσως να είναι αυτή η ιστορία, μια αφύπνιση για εμάς τους ίδιους για να αγαπήσουμε την πόλη μας λίγο παραπάνω. 

sanne-bart-new-york-by-spotted-by-locals

BONUS Info: Το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται (5-6 Νοεμβρίου) περισσότεροι από 100 Spotters (!) από όλο τον κόσμο, θα βρεθούν στην Αθήνα για το καθιερωμένο ετήσιο Spotters Weekend! Δεν είναι καθόλου απίθανο να τους δείτε να τριγυρίζουν στην πόλη για να γνωρίσουν καλύτερα την ίδια την πόλη, την Ελλάδα αλλά και τον πολιτισμό μας. 

Website: www.spottedbylocals.com
Facebook: https://www.facebook.com/spottedbylocals/
Twitter: https://twitter.com/spottedbylocals
Instagram: https://www.instagram.com/spottedbylocals/

 

Stand Up Comedy: Mathioudakis – Theodoropoulos

Παρακολουθώντας αρκετά χρόνια ξένο stand up comedy, έχω περάσει ατέλειωτες ώρες στο Youtube με τους George Carlin, Louis CK, Jerry Seinfeld, Robin Williams και Ricky Gervais, που απαρτίζουν το δικό μου top-5 ξένων stand up comedians. Γι' αυτό το λόγο, όταν συνειδητοποίησα πριν μερικά χρόνια ότι η Ελλάδα αποκτά αργά και σταθερά τη δική της stand up σκηνή, χάρηκα ιδιαίτερα και άρχισα να παρακολουθώ ότι προλάβαινα και μπορούσα, είτε από κοντά, είτε online. Το δικό μου "βάπτισμα του πυρός", ήταν η παράσταση του Δημήτρη Δημόπουλου, με τίτλο "Αντί Διδακτορικού".

Από τότε, έχω παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις και έχω ξεχωρίσει τους δικούς μου αγαπημένους Έλληνες stand up comedians, σε ένα top-5 το οποίο μεγαλώνει συνεχώς όσο ανακαλύπτω νέα πρόσωπα. Έχω γελάσει πάρα πολύ με τη δουλειά του Αριστοτέλη Ρήγα αλλά και σε εμφανίσεις του Γιώργου Χατζηπαύλου και πρόσφατα, είδα τον Λάμπρο Φισφή από κοντά, στην παράσταση "Δες το Θετικό", η οποία ήταν τρομερή!  Στην Κιμωλία, είχαμε τη χαρά, πριν μερικά χρόνια να εμφανιστεί σε ένα event που είχαμε φιλοξενήσει, ο Κώστας Μαλλιάτσης, ο οποίος ήταν επίσης πάρα πολύ καλός!

Τις προάλλες, με αφορμή το δεύτερο Avaton International Comedy Festival, βρέθηκα στο Θέατρο Άβατον (Ευπατρίδων 3, Γκάζι), για να παρακολουθήσω την παράσταση των Βύρωνα Θεοδωρόπουλου και Μιχάλη Μαθιουδάκη, με τίτλο "Double Bill". Τους είχα δει σε παραστάσεις για τα παιδιά της Unicef στο θέατρο Μιχάλης Κακογιάννης και τους ήξερα ήδη, αλλά δεν είχα ποτέ την ευκαιριά να δω κάποια full παράσταση. Έχοντας παρακολουθήσει την παράσταση τους, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρόκειται για δύο από τους καλύτερους έλληνες stand up comedians που μπορείτε να παρακολουθήσετε. 

Η παράσταση αποτελούνταν από τρια μέρη. Στο πρώτο έπαιξε ο Μιχάλης Μαθιουδάκης και στο δεύτερο πήρε ένα μεγάλο κομμάτι χρόνου ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος πριν έρθει πάλι στη σκηνή ο Μιχάλης για να κλείσει και την παράσταση. Πριν οτιδήποτε άλλο, να πω ότι ΔΕΝ πρόκειται για ένα stand up comedy show στο οποίο σκοπός του κωμικού είναι να ξεφτιλίσει το κοινό για να βγάλει γέλιο. Αυτό δεν έγινε σε κανένα σημείο της παράστασης. Και αν αυτός είναι ο λόγος που δεν πηγαίνετε σε αντίστοιχες παραστάσεις, μάλλον θα πρέπει να το σκεφτείτε ξανά, αφού κανείς από τους προαναφερθέντες δεν βασίζει το κείμενο του σε τέτοιες τακτικές. Οπότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να αποφεύγετε το stand up comedy. 

 

Τα κείμενα και των δύο ήταν πανέξυπνα και πολύ καλοδουλεμένα. Οι στάσεις του "ταξιδιού" των δύο κωμικών, μας πήγαν πίσω στα παιδικά μας χρόνια αλλά και στην εφηβεία μας. Μίλησαν για μαρμελάδες τίγκα στα συντηρητικά, για οικογενειακές ιστορίες, για πράγματα που μας εκνευρίζουν στην καθημερινότητα μας αλλά και για το διαχρονικό σύνθετο-χρονοντούλαπο της μαμάς. Μας έκαναν να γελάσουμε με αναφορές στην τέχνη του barista και στην λάγνη γοητεία του καναπέ και μίλησαν για τη στάση των αντρών απέναντι στη γενική καθαριότητα του σπιτιού. Ένα μωσαϊκό κειμένων και αντιλήψεων για πράγματα και καταστάσεις, φαινομενικά ασύνδετο και τυχαίο, μα τελικά πολύ καλά δουλεμένο και "εσκεμμένο", με αρκετό χώρο για αυτοσχεδιασμό και ανατροπές. 

Το πιο σημαντικό που αποκομίζει κανείς από τέτοιες παραστάσεις, είναι ότι οι κωμικοί αυτού του είδους, έχουν μια ικανότητα να μιλούν για πράγματα κοινά σε όλους, με έναν τρόπο τόσο ευθύ και με μια ιδιαίτερα μοναδική κωμική ματιά. Μιλάνε για πράγματα που όλοι μας βλέπουμε και αγγίζουμε κάθε μέρα, μα πότε δε καταφέρνουμε να βάλουμε αυτό το πρίσμα πάνω τους. Αυτό το κωμικό πρίσμα που ανακαλύπτει τρόπους να διακωμωδεί αλλά κυρίως να ψυχαναλύει. Ιδιαίτερα όσοι είμασταν από τριάντα και πάνω, καταφέραμε να συνδέσουμε τα γέλια μας για κοινές αναμνήσεις και εμπειρίες, πάμπολες φορές. Και άλλες στιγμές, ακόμα και όσοι ήταν γύρω στα είκοσι, μπήκαν και εκείνοι στο κόλπο, συμμετέχοντας σε ένα γέλιο που κράτησε για περίπου δύο ώρες. Και τελικά, ίσως η πρόκληση και το μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από το Stand Up Comedy, είναι ότι πρέπει να γινόμαστε και εμείς οι ίδιοι κωμικοί με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Κυρίως για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε καλύτερα αλλά και για να περνάμε καλά. Όπως και να έχει, είτε το καταφέρνετε είτε όχι, μπορείτε πολύ απλά να το δείτε να συμβαίνει, σε κάποια από τις επόμενες παραστάσεις του Βύρωνα και του Μιχάλη.  

Νίκος Παλαβιτσίνης

 

 

Niceland: Η Τέχνη του Ταξιδιού

Η λέξη "ταξίδι" περιλαμβάνει για τους περισσότερους από εμάς, μόνο θετικές σκέψεις. Η ευκαιρία για απόδραση, για αλλαγή παραστάσεων και για ξεκούραση. Η επαφή με νέες εμπειρίες, άλλους ανθρώπους και κουλτούρες του κάθε τόπου που μας βγάζουν τόσο απόλυτα μα και μαγικά από την δική μας καθημερινότητα. Κανένα ταξίδι δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο και κανένα ταξίδι δεν είναι μικρό ή ασήμαντο. Ανεξαρτήτως απόστασης ή του χρόνου, κάθε ταξίδι έχει κάτι να μας δώσει. 

Για όλους τους παραπάνω λόγους, όταν κανείς ψάχνει να οργανώσει κάτι τόσο ιδιαίτερο και πολύτιμο όπως ένα ταξίδι, αναζητά ανθρώπους που θα αντιμετωπίσουν το δικό του ταξίδι σαν να ήταν δικό τους. Με το ίδιο μεράκι και τον ίδιο ενθουσιασμό. Αυτό είναι που κάνει το Niceland να ξεχωρίζει από τα ταξιδιωτικά πρακτορεία του μαζικού και απρόσωπου τουρισμού. Το Niceland βρίσκεται στη γειτονιά μας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να το γνωρίσουμε από κοντά. Η ομάδα του αποτελείται από ένα σύνολο ταλαντούχων συνεργατών που είναι ερωτευμένοι με τη δουλειά τους μα η δική μας διεπαφή με αυτό ήταν η Μαριλένα, φίλη της Κιμωλίας που μας μαγεύει με τις προτάσεις της για ταξίδια κάθε φορά που μας επισκέπτεται για έναν γρήγορο καφέ. 

Niceland in Rome

To Niceland πήρε το όνομα του για δύο λόγους. Πρώτον, μέσα του κρύβει την Ισλανδία (Ν-iceland), μέρος αγαπημένο για όλη την ομάδα. Ο δεύτερος λόγος είναι το κίνητρο της Μαριλένας να φτιάξει μια ομάδα ανθρώπων, μια κοινότητα, που αγαπά τα ταξίδια και που εμπιστεύονται την ομάδα του Niceland για ότι χρειάζονται σχετικά με αυτά. Τόσο απλά. 

Το Niceland απομακρύνεται από τις "one-size-fits-all" προσεγγίσεις. Δε λειτουργεί με τη λογική του μαζικού τουρισμού και αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα του κάθε ταξιδίου. Προτιμά την ανθρώπινη επαφή και επιδιώκει να γνωρίζει τους ανθρώπους και να κατανοεί σε βάθος τις ανάγκες και τις επιθυμίες που έχουν από ένα συγκεκριμένο ταξίδι. Στην εποχή που η ποσότητα βρίσκεται στο προσκήνιο, το Niceland εξακολουθεί να στηρίζει την ποιότητα. 

Κι επειδή το Niceland στηρίζει την προσωπική επαφή με τους "φίλους" του, προσέγγιση στην οποία μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους, είπαμε να ρωτήσουμε 3-4 πράγματα τη Μαριλένα, έτσι για να την γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα πριν αναζητήσετε τις υπηρεσίες που προσφέρει μέσα από το Niceland. 

Σε ποιο μέρος του κόσμου θες να πας και δε τα έχεις καταφέρει ακόμα;

Στη Δυτικη ακτη των Ηνωμένων πολιτειών! Ξεκινώντας από το βροχερο, grunge Σηατλ μέχρι τα ηλιολουστα, μα και ιδιαιτερως επικινδυνα συνορα με το Μεξικο!

Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι που έχεις κάνει μέχρι σήμερα και γιατί; 

Ε, η Ισλανδία φυσικά ! Και οι 2 φορές που την επισκεφτηκα, η ομορφια της ξεπερασε τις επιθυμίες και τις προσδοκίες μου. Οι Ισλανδοι,όσο παραδοξο κ να ακουγεται, ειναι πολυ κοντά σε εμας.. Χρεωκοπησαν κ' αυτοι,οποτε όταν λες οτι εισαι απο Ελλαδα αμεσως υπαρχει ενα πνευμα.. αλληλεγγύης! Το Ρεκιαβικ ειναι κουκλιστικο, απολαμβανεις τις βόλτες στα δισκαδικα του, τις αστακοσουπες στα ψαρομαγαζα του λιμανιου του, τις μουσικες στο φουτουριστικο Harpa.. Kαι εαν σταθεις τυχερός, κ' βγεις στην εξοχή της Ισλανδίας.. Απλα θα μείνεις αποσβωλομένος απολαμβάνωντας τη μυστηριακη ησυχία που ερχεται απο τους παγετωνες, καθώς και τα πελωρια κυματα του Β.Ατλαντικου στην παραλια του Vik.

Αν κάποιος είχε μια μέρα να περάσει στην Αθήνα, τι θα τον έστελνες να δει (εκτός από την Κιμωλία φυσικά)

Xμμ.. Θα τον ξεκινουσα απο τον πρωινό του καφε στην Κιμωλία, ώστε μετα να βολταρει στην Πλακα και να χαθει στα στενακια στα Αναφιώτικα . Φυσικα, το αυτονοητο μια βόλτα στο Μουσειο και στην Ακροπολη.. Για μεσημεριανό σε κάποιο απο τα ταβερνεία στα Πετράλωνα, κατα προτιμηση στου Οικονομου για να δοκιμάσουν το υπεροχο κατσικακι του.. Για το απογευματινο τους αλκοολ ενα wine tasting με ελληνικα κρασια στο υπεροχο wine bar της αδελφης μου, στο Divino Wine Case.. Kαι για κλεισιμο, θα κραταγα μια βόλτα στην ακτογραμμη της Αθηνας.. Ξεκινώντας από το Φαληρο και μέχρι την καντινα στα λιμανακια της Βουλιαγμενης (Χωρανε όλα αυτα σε μια μέρα, μέσα?!) 

Έχει αλλάξει ο τουρισμός από τη μεριά των τουριστών τα τελευταία χρόνια; Είναι περισσότερο ενημερωμένοι, πιο ψαγμένοι; Επηρεάζουν τα social media; Βλέπεις κάποιες διαφορές, ή όχι και τόσο;

Μαριλένα: Σιγουρα επηρεαζουν τα social media, οποτε κινουνται αναλογα με τα εκαστοτε trend.. Βεβαια ο,τι μα ο,τι κ να συμβει, πάντα θα επισκεπτονται με κλειστα ματια τη Σαντορινη! 

———————————–

Να σημειωθεί στα πρακτικά, ότι η Μαριλένα είναι ερωτευμένη και με την Αθήνα εκτός από την Ισλανδία, και το αποδεικνύει συνεχώς και αδιαλείπτως μέσα από τα ωραία στέκια που προτείνει στο Spotted by Locals, μαζί με την αφεντιά μου και μερικούς ακόμα "ένθερμους" Αθηναίους!  

Niceland Travel Agency,

Διεύθυνση: Νίκης 30, 1ος όρoφος 

Τηλέφωνο: 21 0324 2673 

E-mail: marilena@nicelandtravel.com

nice logo colour

Older posts

© 2018 Kimolia Blog

Theme by Anders NorenUp ↑