Kimolia Blog

all the small things

Category: Inside stories (page 1 of 2)

Ψηφιακές Ιστορίες Κιμωλίας

Όταν ξεκινήσαμε την Κιμωλία, η μαμά Κατερίνα "φύτεψε" στα τραπέζια μας κάτι σχολικά τετράδια σε παιχνιδιάρικα ροζ και θαλασσί χρώματα… Όταν τη ρώτησα γιατί το έκανε, μου ειπε ότι ήθελε να μαζέψει ότι ιστορίες είχε να πει ο κόσμος που θα καθόταν για καφέ στην Κιμωλία. 

Τα τετράδια σχεδόν ξεχάστηκαν απο εμένα. Ένα χρόνο μετά περίπου, τακτοποιούσα κάτι βιβλία στην βιβλιοθήκη μας, και σε ένα από τα ράφια, πρόσεξα κάτι τετράδια σαν αυτά που είχε βάλει η Κατερίνα στα τραπέζια. Όταν τα άνοιξα, τα βρήκα γεμάτα με κάθε είδους περιεχόμενο. Ποιήματα, στιχάκια, κείμενα, ζωγραφίες, αφιερώσεις, εξομολογήσεις, και πάει λέγοντας. 

Δεν το πίστευα ότι τελικά η ιδέα δούλεψε. Τα πήρα σπίτι, πέρασα ώρες να τα διαβάζω και να γελάω με τις αστείες ιστορίες ή να θλίβομαι με τις πιο συγκινητικές. Τελικά, όταν τελείωσα, ανέλαβε δουλειά ο αδερφός μου. Τα πήρε και σκάναρε μια-μια και ευλαβικά τις σελίδες με τις δικές σας συνεισφορές. 

Τα ανεβάσαμε και τα μοιραστήκαμε πολλές φορές μέχρι σήμερα, σε τακτά χρονικά διαστήματα, εδώ.  

Και παρότι τα έχουμε ξαναπεί, διαλέγω που και που να αναβιώνω την ιστορία και να την μοιράζομαι από την αρχή. Πρώτα από όλα για να θυμάμαι ξανά εκεινη την εμπειρία αλλά και γιατί θέλω να θυμάμαι την αξία του να γράφει κανείς, του να μοιράζεται και να αφήνει ένα μήνυμα στον επόμενο που θα καθίσει στο ίδιο τραπέζι με εκείνον…  

Με αφορμή αυτή την ιστορία λοιπόν, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ξανά τα τετράδια, τόσο στη φυσική τους μορφή (σε λίγες μέρες θα τα βρείτε στην Κιμωλία), όσο και σε μια νέα, ψηφιακή. Όσοι λοιπόν θέλετε να μοιραστείτε τις ιστορίες σας μαζί μας, και κατ' επέκταση με το κοινό της Κιμωλίας, δεν έχετε παρά να μπείτε σε αυτή τη φόρμα και να μας τις καταθέσετε.

Οι ιστορίες θα μείνουν δικές σας και δεν αποσκοπούμε σε κανένα άλλο κέρδος από αυτές, πέραν της χαράς να τις μοιραστούμε για να φτάσουν σε περισσότερα μάτια! 

Αναμένουμε! 🙂

Η ιστορία ενός cocktail: Richard’s Special

Ήταν καλοκαίρι του 2013, καθημερινή, κάπου 11 το βράδυ. Στο μπαρ είχαμε τον Richard με την κοπέλα του την Megan, μόνιμους κάτοικους San Fransisco που είχαν έρθει Αθήνα για το μήνα του μέλιτος τους. Αναποφάσιστοι για το τι θα πιουν, κάθισαν στο μπαρ και κοίταξαν τον κατάλογο. Η Megan πήρε ένα Mojito αλλά ο Richard ακόμη το σκεφτόταν. Πάνω στην κουβέντα, μου ζήτησε κάτι με vodka αλλά που να έχει και κάτι ελληνικό μέσα…

Στην αναζήτηση για κάτι ελληνικό, δοκιμάσαμε μαστίχα, ούζο και τσίπουρο, επιλέγοντας τελικά τη μαστίχα… Ανακατέψαμε λίγο lime, λίγη καστανή ζάχαρη, βότκα, τριμμένο πάγο και μαστίχα και δημιουργήσαμε εκείνη τη στιγμή το "Richard's Special" το οποίο του άρεσε τόσο που σταματήσαμε στα 3 εκείνο το βράδυ και στα 4 το επόμενο! Το είχα υποσχεθεί από τότε ότι το cocktail θα έμενε στην Κιμωλία, όπως και έγινε!

Είπα να μοιραστώ την ιστορία και εδώ, μια που ειμαστε στη διαδικασία ανανέωσης των cocktails μας. Βέβαια, όπως υποσχέθηκε τότε, 5 χρόνια πριν, αυτό το cocktail θα μείνει στον κατάλογο, με νονό τον Richard! 

Τόσα χρόνια μια ανάσα…

Ήταν το τρίτο Σάββατο του Δεκέμβρη του 2011, και το ημερολόγιο έδειχνε 17. Δεν είχαμε κάποιο πλάνο, ούτε καν να ανοίξουμε μια καθημερινή που θα υπήρχε λιγότερος κόσμος για να ξεκινήσουμε πιο ομαλά. Απλά εκείνη τη μέρα καταφέραμε να έχουμε τα πάντα έτοιμα. Κι έτσι, το κλειδί μπήκε στην πόρτα νωρίς το πρωί, η μηχανή του καφέ ζεστάθηκε και περιμέναμε με το άγχος ενός μαθητή που πηγαίνει πρώτη μέρα σχολείο. 

Είμασταν όλοι εκεί, κι ας μη χρειαζόταν, κοιτάζωντας προς την πόρτα, βηματίζοντας αμήχανα μέσα στο χώρο, ελέγχοντας ότι όλα τα πράγματα ήταν στη θέση τους. Και κάποια στιγμή, όχι πολύ ώρα μετά από την ώρα που ανοίξαμε, μπήκε ο πρώτος πελάτης και μετά από λίγο ο επόμενος, και πάει λέγοντας. Μια "ροή" ανθρώπων, κιμωλιών, όπως μας αρέσει να σας αποκαλούμε, που κρατάει 6 χρόνια πια. 

Θυμάμαι από τότε να κοιτάζω με άγχος στα μάτια όποιον έμπαινε, για να δω αυτή την πρώτη αντίδραση για την Κιμωλία. Νομίζω πως αυτή η αναζήτηση της έγκρισης από όσους επισκέπτονται για πρώτη φορά την Κιμωλία, δεν σταμάτησε ποτέ από τότε. Ίδια έμεινε και η χαρά για τα καλά λόγια που με γενναιοδωρία μας χαρίζετε συχνά, μεγενθύνοντας με τη σειρά της την ευθύνη για να προσφέρουμε την ίδια εμπειρία σε όσους επιλέγουν να περάσουν τις στιγμές τους στο χώρο μας. 

Η μια μέρα έφερε την επόμενη και την επόμενη, και έτσι στεκόμαστε εδώ, κάπου 2.190 μέρες μετά ("but who's counting" που λένε και στο χωριό μου), να αναπωλούμε αυτά τα 6 χρόνια που σαν ανάσα πέρασαν μα και τόσο γεμάτα ταυτόχρονα. Και με αυτή την αφορμή, γράφουμε αυτό το άρθρο, με κάποιες φωτογραφίες μέσα από τις αναμνήσεις όλων μας, για να πούμε ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ που είστε ακόμα κοντά μας και κρατάτε κι εμάς ακόμα εδώ, σε πείσμα των καιρών που μόνο εύκολοι δεν είναι. 

Σα να ήταν βαλτό, σήμερα, 17 του μήνα, το Facebook μας τόνισε ότι φτάσαμε τα 17.000 likes στην σελίδα μας. Κι αν καποιες φορές το κυνήγι των αριθμών είναι μάταιο, εμείς κρατάμε το ουσιώδες πίσω από αυτή την όμορφη σύμπτωση, που είναι απο τη μια έμπρακτη αναγνώριση των προσπαθειών και του κόπου μας και από την άλλη ένα κανάλι επικοινωνίας με όλους εσάς. 

Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" κοιτώντας πίσω πηγαίνει στην Ελίνα που πίστεψε τη μαμά Κατερίνα από την πρώτη μέρα και μας έδωσε το σπίτι των παιδικών της χρόνων για να το κάνουμε καταφύγιο για τα δικά μας και τα δικά σας ενήλικα όνειρα. Και σε όσους φίλους μας σήκωσαν τα μανίκια για να κουβαλήσουν ή να βάψουν ή να καρφώσουν, στις πολλές ανακαινίσεις που έφτασαν την Κιμωλία στην σημερινή της μορφή (μια μορφή "μόνιμα προσωρινή", μέχρι την επόμενη ανακαίνιση).

Με το 2017 να φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του, βρήκαμε την ευκαιρία με αφορμή τα γενέθλια μας, όπως κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, να κάνουμε μια μικρή αναδρομή. Να κοιτάξουμε πίσω, να αποτιμήσουμε όσα έγιναν και να μάθουμε από τα λάθη μας. Να εκτιμήσουμε όλα όσα κάποιες φορές μπορεί κανείς να θεωρεί δεδομένα και να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για την συντροφιά που μας κρατάτε στο ταξίδι μας.

Και πριν κλείσουμε το άρθρο αυτό με την εικόνα ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου διαφορετικού από τα άλλα, να σας συμβουλέψουμε να κάνετε το ίδιο για τη χρονιά που φεύγει. Εκτιμήστε την, μετρήστε την και κρατήστε όλα όσα θα σας κάνουν να μπείτε στο 2018 με ακόμα περισσότερη όρεξη για όμορφα πράγματα. Εμείς θα είμαστε εδώ, να προσφέρουμε χώρο σε παλιούς και νέους φίλους να συναντιούνται. Και θα στεκόμαστε πίσω από το μπαρ, περιμένοντας αυτό το πρώτο χαμόγελο κάθε φορά που περνάτε το κατώφλι μας. 

Να είστε όλοι καλά, 

Η Κιμωλία σας


  

«Κιμωλίες”

Η Κιμωλία ξεκίνησε 4 χρόνια πριν, το Δεκέμβρη του 2011. Τότε, όπως και τώρα, υπήρχαν αρκετά καφέ που έδιναν έμφαση σε λέξεις όπως "ζεστό", "σπιτικό", "ιδιαίτερο", "φιλόξενο". Καφέ που κι εμείς οι ίδιοι επισκεπτόμασταν αν όχι αποκλειστικά, τουλάχιστον συχνότερα από άλλα. Έτσι, κρατώντας τις λέξεις και βάζοντας τη δική μας πινελιά και φιλοσοφία, το Δεκέμβρη του 2011, φέραμε την Κιμωλία σε αυτή την παρέα των αγαπημένων μας καφέ. Μια ακόμα Κιμωλία για να είμαστε ακριβείς, αφού το όνομα προφανώς και χρησιμοποιείται και σε άλλα καταστήματα, είτε καφέ, είτε εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, κλπ. 

Προσθέσαμε έτσι, σε όλες τις προηγούμενες λέξεις, το "πολύχρωμο",  το "οικείο", το "προσωπικό", το "διαχρονικό" και γιατί όχι και την "τρέλα". Τέσσερα χρόνια μετά, διαπιστώνουμε κάπου και που ότι φυτρώνουν "Κιμωλίες" σε όλη την Ελλάδα. Κάποιες με το όνομα και με φανερή την πηγή της έπνευσης και άλλες, αυτόνομες και αυτούσιες, χωρίς φανερή σχέση, αλλά σίγουρα με ομοιότητες στην προσέγγιση αλλά και δικά τους, ξεχωριστά γνωρίσματα. Κι έτσι, ενώ αισθανόμαστε ενωμένοι μαζί τους, αισθανόμαστε και ταυτόχρονα διαφορετικοί.

Η πρώτη Κιμωλία που μάθαμε, ήταν αυτή στο Ρέθυμνο, η οποία ξεκίνησε από ένα οικογενειακό σπίτι το οποίο ήταν αναξιοποίητο και που όταν μας είδαν στο ρεπορτάζ του Mega το 2012, αποφάσισαν να κάνουν και κείνοι μια δική τους Κιμωλία! Η ιστορία έφτασε στα αυτιά μας από το φίλο μας τον Αλέξανδρο που την επισκέφθηκε και ο ιδιοκτήτης δεν δίστασε να αναγνωρίσει την έμπνευση της Κρητικής Κιμωλίας από την Πλακιώτικη, προς μεγάλη μας χαρά! 

Η επόμενη στην οποία σκοντάψαμε, αλλά δε τη βρήκαμε ανοικτή για να μάθουμε περισσότερα, ήταν μια Κιμωλία στο Βόλο, η οποία άνοιξε το 2013 και πρόκειται για ένα μικρό και συμπαθέστατο καφέ που είναι αρκετά κεντρικό στο Βόλο, οπότε αν περνάτε από κει για κανένα Πήλιο, βάλτε την Κιμωλία στο δρόμο σας για καφεδάκι και κανένα σνακ! Δε ξέρουμε αν "φταίξαμε" για την ονομασία, πάντως κάθε φορά που περνάμε, αισθανόμαστε λίγο σαν στο σπίτι μας… 

Για το τέλος κρατήσαμε μια περίπτωση ενός μαγαζιού που μας έκανε την τιμή να μας στείλει τις ευχές του φέτος τα Χριστούγεννα, και που δεν είναι "Κιμωλία" μα είναι "Το δικό μας Βαλς" και τα λόγια στην κάρτα του, μας έκαναν να θέλουμε να πάρουμε το επόμενο αεροπλάνο για να το επισκεφθούμε. Το δικό μας Βάλς, δεν προέρχεται με κάποιο τρόπο από την Κιμωλία, μα η κάρτα έφτασε σε εμάς καθώς ο Πάνος και η Γεωργία μας παρακολουθούν online. Και αν και δεν είχαν την ευκαιρία να έρθουν, πήραν το χρόνο να μας γράψουν για τα χρόνια πολλά. Και έτσι, διαβάζοντας το όμορφο κείμενο στην κάρτα τους, αποφασίσαμε ότι "μοιάζουμε" και έτσι το θεωρούμε από μόνοι μας μακρινό συγγενή της Κιμωλίας!

IMG_20151223_122440

Κατά καιρούς, έχουμε μιλήσει με αρκετό κόσμο που θέλει να κάνει "κάτι σαν την Κιμωλία", και έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε τη δική μας προσέγγιση, πολύ ανοιχτά και με κάθε διάθεση να βοηθήσουμε. Και γι' αυτό το λόγο, πάντα έχουμε ένα μάτι ανοιχτό για να εντοπίζουμε τις νέες "Κιμωλίες" και με πολλή χαρά τις μοιραζόμαστε με όλους σας. Αναμένουμε εντυπώσεις αν επισκεφθείτε κάποιο από τα παραπάνω μαγαζιά και σας ενθαρρύνουμε να το κάνετε το συντομότερο δυνατό!

Και για να είμαστε ξεκάθαροι (στην εποχή που είναι απαραίτητο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας) τα παραπάνω, δεν αποτελούν καμία μομφή "αντιγραφής" της Κιμωλίας, καθώς εκτός των άλλων, αναγνωρίζουμε τις επιρροές άλλων σε εμάς όπως και τις δικές μας σε άλλους, καλοπροαίρετα και με γνώμονα την εξέλιξη αυτού που κάνουμε. Όλοι επηρεαζόμαστε από κάπου, όπως και η Κιμωλία αποτελεί μια συνισταμένη επιρροών. Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε, είναι ότι μας αρέσει πολύ που πληθαίνουν τα καφέ που έχουν τις ίδιες λέξεις και έννοιες μέσα τους, σαν αυτές που προσπαθεί και η Κιμωλία να αντιπροσωπεύσει, και ελπίζουμε να κινηθούν κι άλλοι, πολλοί, προς το "προσωπικό", το "ιδιαίτερο" και το "χειροποίητο" και όχι προς το "μαζικό", το "άχρωμο", το "άνευρο" και το "mainstream".  

Κακοήθεια χωρίς όριο

Καλησπέρα Κιμωλίες, 

Υπέπεσε στην προσοχή μας, η δημιουργία ενός προφίλ στο Facebook, που δεν προέρχεται από την Κιμωλία και όμως επιμένει να βάζει τις φωτογραφίες του μαγαζιού και να αυτοαποκαλείται "Kimolia Caffe" (https://www.facebook.com/kimolia.caffe)

Σα να μην έφτανε αυτό, ο εν λόγω κύριος/κυρία, δημοσιεύει υβριστικά σχόλια σε αναρτήσεις χρηστών και κάνει αιτήματα φιλίας σαν Κιμωλία. Λυπόμαστε ιδιαίτερα για την κατάσταση αυτή και θέλουμε να ζητήσουμε τη βοήθεια σας για αυτή την πλαστοπροσωπία. Πως; Δείτε τι πρέπει να κάνετε για να τον καταγγείλετε: 

1. Μπείτε στο προφίλ του στο https://www.facebook.com/kimolia.caffe και κάνοντας κλικ στις τρεις τελείες στα δεξιά, επιλέξτε "Report"

Screenshot_2

2. Στο αναδυόμενο παράθυρο, επιλέξτε "Report this account"

Screenshot_3

3. Στο επόμενο παράθυρο επιλέξτε "This is a fake account"

Screenshot_5

4. Και στο τελευταίο παράθυρο επιλέξτε "It was created to bully or harass me

Screenshot_6

Στην επόμενη οθόνη που εμφανίζεται (δε την έχουμε εδώ) μπορείτε να διαλέξετε να τον μπλοκάρετε κιόλας για να μη μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας. 

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την βοήθεια και την αλληλεγγύη σας!

Η Κιμωλία σας 

Αφηγήσεις της Λίμνης

1508113_1585311648368688_6297682147061353809_n

Η νέα μας ιστορία έρχεται από τη φίλη μας τη Δώρα (Τάτση) και έχει να κάνει με… παραμύθια! Πρόκειται για την αφηγηματική κοινότητα "Αφηγήσεις της Λίμνης" που ταξιδεύει κι επικοινωνεί με ιστορίες, μύθους, παραμύθια, λέξεις και εικόνες! Διοργανώνει παραστάσεις αφήγησης για μικρούς και μεγάλους, εργαστήρια αφήγησης για παιδιά καθώς και σεμινάρια και εργαστήρια αφήγησης για ενηλίκους. 

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται… "παραμύθια", ή υπόθεση μόνο των μικρών παιδιών, θα σας πούμε με πολλή αγάπη ότι κάνετε λάθος. Η δύναμη μιας ιστορίας ή ενός παραμυθιού καθώς και της αφήγησης που λειτουργεί ως όχημα, είναι απαράμιλλη. Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο σκέψης όλων μας, είναι πάρα πολλοί. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ιδιαίτερα δεκτικός στις ιστορίες, αφού όταν αυτές ειπωθούν σωστά μπορούν να εντείνουν τις διεργασίες του και να διευκολύνουν την μνήμη σε αντίθεση με μια απλή παράθεση γεγονότων. Αλήθεια, πόσες φορές δε σας επηρέασε τόσο πολύ μια ιστορία που ακούσατε, με αποτέλεσμα να αλλάξετε στάση ή συμπεριφορά σε κάποιο πολύ βασικό κομμάτι της ζωής σας;

12079707_1093193937365235_8267316736888298445_n

Άλλα μυστικά για τις ιστορίες δε θα σας πούμε. Θα κλείσουμε με ένα κείμενο της Δώρας για ένα πρόσφατο εργαστήρι που έκανε για παιδιά. Έτσι, θα μπορέσετε να δείτε και μέσα από τα δικά της λόγια τις "Αφηγήσεις της Λίμνης". 

Η ομάδα μας ξεκίνησε το ταξίδι της το Σάββατο που μας πέρασε. Η ομάδα των παιδιών γνωρίστηκε μέσα από ένα παιχνίδι με τα ονόματα. Στη συνέχεια μιλήσαμε για την Αφήγηση, τις ιστορίες και τα παραμύθια, για τις συναντήσεις που θα έχουμε και τις δυνατότητες να διαλέξουμε να κάνουμε ή τη δική μας παράσταση αφήγησης ή το δικό μας παραμύθι. Στην πρώτη μας συνάντηση "παραμυθοταξιδέψαμε" με τα αντίθετα Τυχερός-Άτυχος. Τα παιδιά άκουσαν λαϊκά παραμύθια με το θέμα της τύχης και της ατυχίας, μίλησαν για το τι πιστεύουν τα ίδια πως είναι τύχη κι ατυχία και παίξαμε επιτραπέζια αφηγηματικά παιχνίδια και παιχνίδια τύχης!!!! Κάναμε βιωματικές αφηγηματικές ασκήσεις και κάποια από τα παιδιά αφηγήθηκαν ιστορίες που ήξεραν, είχαν διαβάσει ή ακούσει. Μέχρι το τέλος οι ιστορίες μας είχαν πει πως αυτό που κάποτε θεωρούμε ατυχία μπορεί να είναι και τύχη, πως κάποτε οι εναλλαγές ανάμεσα στην τύχη και την ατυχία είναι πολύ συχνές και πως μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο αναζητώντας κι αλλάζοντας την τύχη μας και κάνοντας κάποτε γιατί όχι την ατυχία ευκαιρία για κάτι καινούργιο. Στο τέλος αποχαιρετιστήκαμε με ένα παιχνίδι "διάλεξε τι" και είδαμε πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται και πως υποθέτουμε ότι κάτι είναι τύχη επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει να συμπεραίνουμε, ενώ κάπου αλλού μπορεί να κρύβεται κάτι ακόμα πιο σπουδαίο…..που μας περιμένει να το ανακαλύψουμε!!! Και τελικά δώσαμε ραντεβού στα μονοπάτια των παραμυθιών για την επόμενη εβδομάδα!!!!

Αν θα σας ενδιέφερε να δείτε τη Δώρα κοντά μας, στην Κιμωλία, πείτε το μας με ένα σχόλιο κάτω από το άρθρο και εμείς θα φροντίσουμε για τα υπόλοιπα!

Νίκη & Παρή | No pain, just gain

Όπως είπαμε όταν ξεκινήσαμε, αυτό το blog χρησιμοποιείται για να κάνουμε γνωστές, προσπάθειες και ιστορίες φίλων της Κιμωλίας. Τις περισσότερες φορές, οι ιστορίες έρχονται μετά από παράκληση δική σας, οπότε και καθόμαστε να γράψουμε μερικές γραμμές για προσπάθειες/ιστορίες που μας στέλνετε και μας εκφράζουν. Ωστόσο, αυτή τη φορά το άρθρο είναι εντελώς προσωπικό και ξεκινάει αρκετά χρόνια πριν. 

Η ιστορία ξεκινάει το 1998, σε ένα λύκειο στον Ταύρο. H πρώτη μου ανάμνηση από τη Νίκη είναι να παίζουμε στην ίδια ομάδα ένα μονό παιχνίδι μπάσκετ. Από το παίχνίδι αυτό, θυμάμαι ακόμα τη Νίκη να κερδίζει το παιχνίδι σχεδόν μόνη της, και εμάς τους υπόλοιπους να έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Βρεθήκαμε πάλι πρόσφατα, σε ένα reunion φυσικά, οπότε και έμαθα για όλα τα όμορφα πράγματα που κάνει και αποφάσισα να μοιραστώ την ιστορία της μαζί σας.  

12091371_623854591090810_2939859306463359214_o

Η Νίκη (Μπιτσώρη) λοιπόν, μαζί με την φίλη της, Παρή (Μωραΐτη), ξεκίνησαν το No Pain, Just Gain. Σκοπός της δουλειάς που κάνουν μέσα στον πολυχώρο τους, είναι να ανακαλύψουνε τα ψυχοκινητικά οφέλη του χορού και της άσκησης μέσα από μια ποικιλία προγραμμάτων και σωστή καθοδήγηση. Πιστεύουν ότι πρέπει να γυμναζόμαστε για την υγεία μας και όχι μόνο για την αισθητική του σώματός μας. Στόχος τους είναι να συνδυάσουν τόσο την θετική επίδραση στην υγεία όσο και την αισθητική βελτίωση, αποκλείοντας ταυτόχρονα πόνους, τραυματισμούς και εξάντληση. Πιστεύουν ότι πρέπει να προσέχουμε το σώμα μας για να μας προσέχει κι αυτό αλλά και ότι η φυσική δραστηριότητα πρέπει να γίνει τρόπος ζωής για όλους μας!

SYN0988

 

SPYR4322

 

SPYR4316

Γνωρίστε και εσείς το No Pain, Just Gain

WebsiteNo Pain Just Gain
E-mail: info@nopainjustgain.gr
Τηλέφωνο: 215 – 5515118
Διεύθυνση:
Καραθεοδωρή 11, Νέο Ψυχικό,
Τ.Κ 11525 (πλησίον μετρό Κατεχάκη)

Ζωγραφίζοντας: SouGleri

Η ιστορία που θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας, έρχεται από τη φίλη μας την Αθηνά. Παλιά γειτόνισσα, αυτό τον καιρό κατοικοεδρεύει και δραστηριοποιείται στην Πάτρα, αλλά οι δημιουργίες της απλώνονται πολύ μακρύτερα από τα όρια της Ελλάδας. Η Αθηνά Σουγλέρη δημιουργεί πολύχρωμα στιγματικά σχήματα. Μια σπάνια και ιδιόμορφη τεχνική που αποδίδει ολική και όχι αποσπασματική εικόνα. Κι αν δε καταλάβατε πολλά από την περιγραφή μας, ορίστε τι εννοούμε… 

12084866_894851743940108_945349902_o

Έχετε ήδη αρχίσει να σκέφτεστε που μπορεί να ταιριάξουν οι δημιουργίες της Αθηνάς; Η Αθηνά δημιουργεί εφαρμογές ντεκόρ σε ταπετσαρίες, πλακάκια, υφάσματα και ό,τι άλλο μπορεί να την εμπνεύσει, οπότε αν έχετε καμία ιδέα, απλά μιλήστε της! Στο eshop της Αθηνάς, μπορείτε να δείτε ακόμα περισσότερα δείγματα της δουλειάς της. 

12048996_894851617273454_1724925920_n

Μιλώντας με κάτι φίλους που είναι γνώστες του χώρου, μάθαμε ότι τα μοτίβα της Αθηνάς έχουν πάρει το δρόμο τους για εξωτερικό. Ρωτώντας την ίδια, μάθαμε ότι μιλάει με εταιρίες σε Λονδίνο και Σικάγο, όπου τα art-σχέδια-μοτίβα, θα εφαρμοστούν σε υφάσματα που θα χρησιμοποιηθούν για φορέματα, μπλουζάκια, μαξιλαροθήκες και πολλά άλλα. 

Στοιχεία Επικοινωνίας:
Αθηνά Σουγλέρη,
sugleriart@gmail.com
0030 6932 832 278

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός, Γιάννης Πέτρου

Η ιστορία αυτής της εβδομάδας έχει όνομα και επώνυμο! Πρόκειται για έναν φίλο της Κιμωλίας, τον Κο Γιάννη Πέτρου, ο οποίος μας μίλησε για τη δουλειά του και σκεφτήκαμε ότι θα έπρεπε να μοιραστούμε μαζί σας κάποια από τα πολύ ενδιαφέροντα που μας είπε. Κυρίως λόγια από εκείνον, μαζί με ένα μικρό αλλά ουσιαστικό βιογραφικό σημείωμα. Αν θέλετε να ακολουθήσετε τις επόμενες εκθέσεις του, μπορείτε να δείτε τη σελίδα του στο Facebook.

«Αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Η τέχνη του υποσυνείδητου. Η αυτόματη ζωγραφική. Το ρεύμα, ξεκίνησε στα τέλη του 1930 στην Αμερική, στη Νέα Υόρκη, με τους αντισυμβατικους «abstract” καλλιτέχνες, να δημιουργούν αναμειγνυοντας χρώματα απευθείας στον καμβά, χρησιμοποιώντας τεχνικές και συνθέσεις, πρωτόγνωρες για το παγκόσμιο εικαστικό γίγνεσθαι. Πινέλα, παλέτες, φαντάζουν περιττά… Δάχτυλα, παλάμες χεριών, αντικείμενα όλων των ειδών…

Το μέσον με το οποίο οι καλλιτέχνες δημιουργούν…!!! Ματιέρες, μοτίβα, συνδυασμοί… Κατάθεση ψυχισμού και η αποθέωση της συναισθηματικής νοημοσύνης… Η παραστατική ζωγραφική άλλωστε είχε την Αναγέννηση… Κυβισμός, σουρεαλισμός στο απόγειο τους… Και κάπου εκεί.. Pollock, de kouning, Rothko… Οι μεγάλοι του αφηρημένου εξπρεσιονισμού… Το κίνημα… Υποχώρησε εκεί κάπου στα 1950 και τώρα αναγεννιέται για τα καλά… Από δυσμάς προς ανατολάς και από βορρά εις νότο… Το έργο τέχνης στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό είναι διαφορετικό από μέρα σε μέρα… Σε όποιον χώρο και αν εκτίθεται… Γιατί εμείς είμαστε αλλιώς… Ακόμα κ από λεπτό σε λεπτό…. Συνδέεται τόσο πηγαία με τον ψυχισμό…. Με τις αρχέγονες ενορμήσεις.. Το βίωμα και το..τραύμα… Ο άνθρωπος είναι η μονάδα αλλά και το…πλήθος… Και ‘γω..«.

Ο Γιάννης Πέτρου, είναι ένας Έλληνας εικαστικός ταγμένος στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας εμπορικού ναυτικού και σαν Αξιωματικός ταξίδεψε σε όλο τον πλανήτη. Είδε πολλές διαφορετικές κουλτούρες, πολυ-πολιτισμικές διαφορές, εικόνες απίστευτες αλλά και τόσο γνώριμες και οικείες σε ότι αφορά το κομμάτι του ανθρώπινου ψυχισμού. Οι εμπειρίες του μαζί με την μελέτη στην ιστορία της τέχνης και την έρευνα πάνω στη συναισθηματική νοημοσύνη ιδιαίτερα των καλλιτεχνών τον οδήγησε στο εξής απλό μα καθόλου απλοϊκό συμπέρασμα…. Χαμόγελο, δάκρυ, φόβος, χαρά, πόνος… Όλα παντού ίδια κάτω από τη σκέπη του ανθρώπινου ψυχισμού. Αυτό καταθέτει με την τέχνη του.

«Σε καμβάδες όπου τα χρώματα μπαίνουν κατευθείαν στον καμβά, άναρχα, μα τόσο αρμονικά… Η σκέψη πολλές φορές ακολουθεί την δημιουργία… Και τότε υποκλίνεται στη δύναμη του υποσυνείδητου γιατί το τραύμα της ψυχής ξεκινά από τη σύλληψη του εμβρύου και ακόμα και πιο πριν…! Τα υλικά μου, ακρυλικά, λάδια, αποστάγματα φρούτων, τα μανό που προορίζονται για να χρωματίσουν τα δάκτυλα μια γυναίκας, λουλούδια, φύλλα, ασύμμετρες φαινομενικά ουσίες που δένουν κ συγκρούονται στο λευκό του καμβά τα έργα όταν τα περατώσω δεν είναι πια δικά μου, εμένα μου έφεραν τη γαλήνη που αποζητώ, έστω κ πρόσκαιρα… Μα μετά αξίζει να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Στις άλλες ψυχές των θεατών… Η μόνη τους απαίτηση είναι έστω για λίγο να αφεθείς κοιτώντας τα….Να αφεθείς στα μύχια μα και τα απλά.”

———————

Αν έχετε παρόμοιες ιστορίες για κάτι που κάνετε και το αγαπάτε πολύ, είτε σαν χόμπι, είτε σαν επάγγελμα, δώστε μας μερικές πληροφορίες και σας υποσχόμαστε ότι θα βρούμε ένα χώρο στο blog μας, για να πούμε την ιστορία σας! Απλά στείλτε μας ένα μήνυμα στη σελίδα μας στο Facebook ή γράψτε μας στο info@kimolia-art-cafe.gr.

Convert Art | The Art of Upcycling

Σε αυτό το blog, οι δημοσιεύσεις μας δεν είναι τόσο συχνές γιατί είναι πάντα ξεχωριστές! Αυτή τη φορά, μιλάμε για τη Μαρίνα που την είχαμε γνωρίσει κάποια στιγμή με εντελώς άλλη ιδιότητα και πρόσφατα μας συστήθηκε ξανά, με μια ακόμα ενδιαφέρουσα ασχολία! Η Μαρίνα Γρυπονησιώτη κάνει upcycling, ή αλλιώς δημιουργική επανάχρηση όπως είναι ο εναλλακτικός όρος!

Στο site της Convert Art, διαβάζουμε.. "Upcycling είναι η διαδικασία της μετατροπής ενός άχρηστου ή ανεπιθύμητου αντικειμένου σε ένα νέο απόλυτα χρηστικό. Ένα αντικείμενο πλασμένο με φαντασία και δημιουργικότητα. Αυτή η φαινομενικά βασική ιδέα έχει προκαλέσει μια συναρπαστική επανάσταση για τη δημιουργία μιας νέας γενιάς προϊόντων.

Τι κάνει λοιπόν η Μαρίνα στην πράξη; Παίρνει ότι μπορείς να φανταστείς, όπως σαμπρέλες, ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, καλώδια, λάστιχα και μέταλλο και δημιουργεί τσάντες, καπνοθήκες, αξεσουάρ, κολιέ και πάει λέγοντας! 

  

Πως ξεκίνησε να το κάνει αυτό η Μαρίνα; Όπως μας λέει στο RISE.gr, η ιδέα ξεκίνησε όταν ακόμα ήτανσε μια «πρωινή» δουλειά και χρειάστηκε κάποια μέρα να πάει ένα αμάξι της επιχείρησης στο συνεργείο. Όση ώρα περίμενε να επισκευαστεί, έκανε βόλτες στον Βοτανικό και ανακάλυψε ότι υπήρχαν άπειρα λάστιχα πεταμένα και αναξιοποίητα. Κάπως έτσι, ήρθε η ιδέα να πάρει ένα λάστιχο μοτοσικλέτας και να πειραματιστεί μαζί του. Γυρνώντας στο συνεργείο, ρώτησε αν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία τους, πήρε το «ΟΚ» και έτσι έφτιαξε την πρώτη της ζώνη. Μετά από λίγο καιρό, χάλασε ένα μικρό φορητό ηχείο που είχε πάντα στις διακοπές της. Επειδή δεν ήθελε να το πετάξει, το ανοίξε και το επεξεργάστηκε. Έτσι, δημιούργησε το πρώτο κόσμημα. Οι φίλοι της ενθουσιάστηκαν με την πρωτοτυπία και την προέτρεψαν να συνεχίσει. Και έτσι ξεκίνησε η Convert Art!

  dscn6235   

Αν θέλετε να δείτε τις δημιουργίες της Μαρίνας από πολύ κοντά, θα πρέπει να πάτε μια βόλτα μέχρι το 67 της οδού Π. Τσαλδάρη στο Ξυλόκαστρο! Εναλλακτικά, μπορείτε να τα δείτε στο ηλεκτρονικό της κατάστημα ή στη σελίδα της στο Facebook! Απο καιρό σε καιρό, ανεβαίνει για εκθέσεις και στην Αθήνα, οπότε μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της για να μάθετε πότε θα κάνει την επόμενη βόλτα προς τα μέρη μας…! Εμείς σας αφήνουμε με τη φωτογραφία ενός πανέμορφου ρολογιού της Μαρίνας που ερωτευτήκαμε και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το επόμενο άρθρο μας, όταν βρεθεί κάτι ακόμα που θα είναι άξιο λόγου..! 😉

Older posts

© 2018 Kimolia Blog

Theme by Anders NorenUp ↑