Όταν ξεκινήσαμε την Κιμωλία, η μαμά Κατερίνα "φύτεψε" στα τραπέζια μας κάτι σχολικά τετράδια σε παιχνιδιάρικα ροζ και θαλασσί χρώματα… Όταν τη ρώτησα γιατί το έκανε, μου ειπε ότι ήθελε να μαζέψει ότι ιστορίες είχε να πει ο κόσμος που θα καθόταν για καφέ στην Κιμωλία. 

Τα τετράδια σχεδόν ξεχάστηκαν απο εμένα. Ένα χρόνο μετά περίπου, τακτοποιούσα κάτι βιβλία στην βιβλιοθήκη μας, και σε ένα από τα ράφια, πρόσεξα κάτι τετράδια σαν αυτά που είχε βάλει η Κατερίνα στα τραπέζια. Όταν τα άνοιξα, τα βρήκα γεμάτα με κάθε είδους περιεχόμενο. Ποιήματα, στιχάκια, κείμενα, ζωγραφίες, αφιερώσεις, εξομολογήσεις, και πάει λέγοντας. 

Δεν το πίστευα ότι τελικά η ιδέα δούλεψε. Τα πήρα σπίτι, πέρασα ώρες να τα διαβάζω και να γελάω με τις αστείες ιστορίες ή να θλίβομαι με τις πιο συγκινητικές. Τελικά, όταν τελείωσα, ανέλαβε δουλειά ο αδερφός μου. Τα πήρε και σκάναρε μια-μια και ευλαβικά τις σελίδες με τις δικές σας συνεισφορές. 

Τα ανεβάσαμε και τα μοιραστήκαμε πολλές φορές μέχρι σήμερα, σε τακτά χρονικά διαστήματα, εδώ.  

Και παρότι τα έχουμε ξαναπεί, διαλέγω που και που να αναβιώνω την ιστορία και να την μοιράζομαι από την αρχή. Πρώτα από όλα για να θυμάμαι ξανά εκεινη την εμπειρία αλλά και γιατί θέλω να θυμάμαι την αξία του να γράφει κανείς, του να μοιράζεται και να αφήνει ένα μήνυμα στον επόμενο που θα καθίσει στο ίδιο τραπέζι με εκείνον…  

Με αφορμή αυτή την ιστορία λοιπόν, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ξανά τα τετράδια, τόσο στη φυσική τους μορφή (σε λίγες μέρες θα τα βρείτε στην Κιμωλία), όσο και σε μια νέα, ψηφιακή. Όσοι λοιπόν θέλετε να μοιραστείτε τις ιστορίες σας μαζί μας, και κατ' επέκταση με το κοινό της Κιμωλίας, δεν έχετε παρά να μπείτε σε αυτή τη φόρμα και να μας τις καταθέσετε.

Οι ιστορίες θα μείνουν δικές σας και δεν αποσκοπούμε σε κανένα άλλο κέρδος από αυτές, πέραν της χαράς να τις μοιραστούμε για να φτάσουν σε περισσότερα μάτια! 

Αναμένουμε! 🙂