Kimolia Blog

all the small things

Tag: άποψη

«Κιμωλίες»

Η Κιμωλία ξεκίνησε 4 χρόνια πριν, το Δεκέμβρη του 2011. Τότε, όπως και τώρα, υπήρχαν αρκετά καφέ που έδιναν έμφαση σε λέξεις όπως "ζεστό", "σπιτικό", "ιδιαίτερο", "φιλόξενο". Καφέ που κι εμείς οι ίδιοι επισκεπτόμασταν αν όχι αποκλειστικά, τουλάχιστον συχνότερα από άλλα. Έτσι, κρατώντας τις λέξεις και βάζοντας τη δική μας πινελιά και φιλοσοφία, το Δεκέμβρη του 2011, φέραμε την Κιμωλία σε αυτή την παρέα των αγαπημένων μας καφέ. Μια ακόμα Κιμωλία για να είμαστε ακριβείς, αφού το όνομα προφανώς και χρησιμοποιείται και σε άλλα καταστήματα, είτε καφέ, είτε εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, κλπ. 

Προσθέσαμε έτσι, σε όλες τις προηγούμενες λέξεις, το "πολύχρωμο",  το "οικείο", το "προσωπικό", το "διαχρονικό" και γιατί όχι και την "τρέλα". Τέσσερα χρόνια μετά, διαπιστώνουμε κάπου και που ότι φυτρώνουν "Κιμωλίες" σε όλη την Ελλάδα. Κάποιες με το όνομα και με φανερή την πηγή της έπνευσης και άλλες, αυτόνομες και αυτούσιες, χωρίς φανερή σχέση, αλλά σίγουρα με ομοιότητες στην προσέγγιση αλλά και δικά τους, ξεχωριστά γνωρίσματα. Κι έτσι, ενώ αισθανόμαστε ενωμένοι μαζί τους, αισθανόμαστε και ταυτόχρονα διαφορετικοί.

Η πρώτη Κιμωλία που μάθαμε, ήταν αυτή στο Ρέθυμνο, η οποία ξεκίνησε από ένα οικογενειακό σπίτι το οποίο ήταν αναξιοποίητο και που όταν μας είδαν στο ρεπορτάζ του Mega το 2012, αποφάσισαν να κάνουν και κείνοι μια δική τους Κιμωλία! Η ιστορία έφτασε στα αυτιά μας από το φίλο μας τον Αλέξανδρο που την επισκέφθηκε και ο ιδιοκτήτης δεν δίστασε να αναγνωρίσει την έμπνευση της Κρητικής Κιμωλίας από την Πλακιώτικη, προς μεγάλη μας χαρά! 

Η επόμενη στην οποία σκοντάψαμε, αλλά δε τη βρήκαμε ανοικτή για να μάθουμε περισσότερα, ήταν μια Κιμωλία στο Βόλο, η οποία άνοιξε το 2013 και πρόκειται για ένα μικρό και συμπαθέστατο καφέ που είναι αρκετά κεντρικό στο Βόλο, οπότε αν περνάτε από κει για κανένα Πήλιο, βάλτε την Κιμωλία στο δρόμο σας για καφεδάκι και κανένα σνακ! Δε ξέρουμε αν "φταίξαμε" για την ονομασία, πάντως κάθε φορά που περνάμε, αισθανόμαστε λίγο σαν στο σπίτι μας… 

Για το τέλος κρατήσαμε μια περίπτωση ενός μαγαζιού που μας έκανε την τιμή να μας στείλει τις ευχές του φέτος τα Χριστούγεννα, και που δεν είναι "Κιμωλία" μα είναι "Το δικό μας Βαλς" και τα λόγια στην κάρτα του, μας έκαναν να θέλουμε να πάρουμε το επόμενο αεροπλάνο για να το επισκεφθούμε. Το δικό μας Βάλς, δεν προέρχεται με κάποιο τρόπο από την Κιμωλία, μα η κάρτα έφτασε σε εμάς καθώς ο Πάνος και η Γεωργία μας παρακολουθούν online. Και αν και δεν είχαν την ευκαιρία να έρθουν, πήραν το χρόνο να μας γράψουν για τα χρόνια πολλά. Και έτσι, διαβάζοντας το όμορφο κείμενο στην κάρτα τους, αποφασίσαμε ότι "μοιάζουμε" και έτσι το θεωρούμε από μόνοι μας μακρινό συγγενή της Κιμωλίας!

IMG_20151223_122440

Κατά καιρούς, έχουμε μιλήσει με αρκετό κόσμο που θέλει να κάνει "κάτι σαν την Κιμωλία", και έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε τη δική μας προσέγγιση, πολύ ανοιχτά και με κάθε διάθεση να βοηθήσουμε. Και γι' αυτό το λόγο, πάντα έχουμε ένα μάτι ανοιχτό για να εντοπίζουμε τις νέες "Κιμωλίες" και με πολλή χαρά τις μοιραζόμαστε με όλους σας. Αναμένουμε εντυπώσεις αν επισκεφθείτε κάποιο από τα παραπάνω μαγαζιά και σας ενθαρρύνουμε να το κάνετε το συντομότερο δυνατό!

Και για να είμαστε ξεκάθαροι (στην εποχή που είναι απαραίτητο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας) τα παραπάνω, δεν αποτελούν καμία μομφή "αντιγραφής" της Κιμωλίας, καθώς εκτός των άλλων, αναγνωρίζουμε τις επιρροές άλλων σε εμάς όπως και τις δικές μας σε άλλους, καλοπροαίρετα και με γνώμονα την εξέλιξη αυτού που κάνουμε. Όλοι επηρεαζόμαστε από κάπου, όπως και η Κιμωλία αποτελεί μια συνισταμένη επιρροών. Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε, είναι ότι μας αρέσει πολύ που πληθαίνουν τα καφέ που έχουν τις ίδιες λέξεις και έννοιες μέσα τους, σαν αυτές που προσπαθεί και η Κιμωλία να αντιπροσωπεύσει, και ελπίζουμε να κινηθούν κι άλλοι, πολλοί, προς το "προσωπικό", το "ιδιαίτερο" και το "χειροποίητο" και όχι προς το "μαζικό", το "άχρωμο", το "άνευρο" και το "mainstream".  

Απάτη… αλά Ελληνικά!

Είναι αυτό που λέμε, «όσο ζει κανείς, μαθαίνει»… Είχαμε λοιπόν στη γειτονιά, ένα μικρό, ύποπτο μαγαζάκι… Δεν είχα δώσει ποτέ μεγάλη σημασία. Δε μας ενοχλούσαν, δε τους ενοχλούσαμε… Κάποιοι από εσάς ίσως να καταλάβατε ήδη για ποιο μιλάω… Ευτυχώς, έκλεισε και νοικιάστηκε, οπότε περιμένουμε το νέο μας γείτονα με ανυπομονησία… Έκλεισε, αλλά οι ιστορίες για αυτό, καλά κρατούν… Έμαθα λοιπόν σήμερα, ότι το συγκεκριμένο μαγαζάκι, όπως πολλά όμοια του, έχουν 1-2 παλικάρια (κάτι κουρασμένα παλικάρια, στα 60-65) που συχνάζουν στα μετρό του Συντάγματος και της Ακρόπολης και «ψαρεύουν» πελατεία…  Παλικάρια που υπάρχουν ακόμα αλλά έχουν ξεμείνει στην Πλάκα από άλλες εποχές, που παραπέμπουν στην ταινία με τον Κωνσταντίνου… «Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» που έλεγε και η Άννα Καλουτά…

Αυτά τα παλικάρια, παίρνουν ανυποψίαστους τουρίστες να τους πάνε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί με κοπέλες, κόσμο κλπ… Μόλις φτάσουν στις «τρύπες» που τους πληρώνουν για να μαζεύουν κόσμο, τους βάζουν μέσα και κλείνουν την πόρτα πίσω τους… Στο συγκεκριμένο μαγαζάκι της γειτονίας, ιστορίες λένε ότι υπήρχε μια μπαργούμαν κάποιας χώρας του ανατολικού μπλοκ, η οποία άρχιζε επί τόπου να βάζει ποτά… Του τουρίστα, δικά της, των παλικαριών, και πάει λέγοντας… Τα ποτά αυτά, τα δικά τους, μπορεί και να ήταν μόνο χυμός πορτοκάλι… Πιες ένα, πιες δύο, κάποια στιγμή ερχόταν η ώρα της σούμας…

Εκεί έσκαγε το παραμύθι… Ζητούσαν από τον τουρίστα να πληρώσει όλα τα ποτά, μαζί και αυτά που υποτιθέμενα ήπιαν οι ίδιοι, σε τιμές Χίλτον και πάνω… 6 ποτά, 60 ευρώ, 10 ποτά, 100 ευρώ… Μια ιστορία που έφτασε στα αυτιά μας, έλεγε ότι κάποιος κακομοίρης που τους φοβήθηκε, πλήρωσε 300 ευρώ! Αν κάποιος αρνιόταν να πληρώσει, η απειλή της αστυνομίας τον έκανε να πειστεί αμέσως για να δώσει όσα του ζητούσαν. Ποιος δε θα το έκανε άλλωστε, ξένος σε μια ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα, κλπ κλπ; Άλλωστε, το μάτι των παλικαριών αυτών κόβει καλά… Ξέρουν ποιον θα παρασύρουν στην ποντικότρυπα για να τον μαδήσουν…

Τέτοια μαγαζιά υπάρχουν ακόμα και τα βλέπετε όλοι όσοι κάνετε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας… Κάτι ξεχασμένα καφέ-μπαρ, σαν αυτή της Λάμψης και του Καλημέρα Ζωή, που λες, «πως μπορεί να μένει ανοιχτή αυτή η τρύπα; Ποιος έρχεται εδώ;». Τώρα λοιπόν ξέρετε πως μένουν και ποιοι έρχονται σε αυτά… Κατά τα άλλα, ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας και πρέπει να τον διαφυλάξουμε, να τον εκσυγχρονίσουμε, κλπ. Δυστυχώς, αυτό το ακραίο παράδειγμα, δείχνει σε εμάς και πιστεύω σε πολλούς ακόμα, ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα δυσκολευτούμε πολύ να τινάξουμε από πάνω μας τον οπορτουνισμό και τις κακές συνήθειες του παρελθόντος. Αν δε δούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας, να αφήσουν τα χρήματα τους, με σεβασμό, τότε πολύ απλά κάποια στιγμή θα σταματήσουν να έρχονται στην ποσότητα και την ποιότητα που ακόμα έρχονται…

Τα παλικάρια αυτού του είδους που τσιμπάνε θύματα, θα πάρουν σύνταξη από τη ζωή κάποια στιγμή, και όσοι μένουμε πίσω θα προσπαθούμε μάταια να πείσουμε τον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν είμαστε ελέφαντες… Μέχρι τότε, τα μάτια σας δεκατέσσερα, και αν έχετε κάποιο γνωστό που επισκέπτεται τη χώρα, βάλτε τον λίγο στα κόλπα, μπας και γλιτώσουμε μερικές ιστορίες που πλέον βγαίνουν και online και δυσφημίζουν τη χώρα διαχρονικά….

© 2017 Kimolia Blog

Theme by Anders NorenUp ↑