Kimolia Blog

all the small things

Tag: προσοχή

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία… ΕΣΠΑσα κύριε πρόεδρε…

Taken from: http://www.rizopoulospost.com/h-elpida-pethainei-teleutaia/

Taken from: http://www.rizopoulospost.com/h-elpida-pethainei-teleutaia/

Είχαμε πει ότι θα κάνουμε αυτό το blog για να μοιραζόμαστε όμορφες ιστορίες από την Κιμωλία… Μέχρι στιγμής δε μας «βγαίνει» ακριβώς έτσι… Περισσότερο μαζεύουμε ιστορίες εξαπάτησης και γκρίνιας από δω κι από κει… Ελπίζω σιγά σιγά να αλλάξει αυτό, μα μέχρι τότε, ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω γραμμές και προειδοποιήστε όποιον γνωρίζετε που μπορεί να τον αφορά…

Πριν λίγες μέρες, το τηλέφωνο της Κιμωλίας χτύπησε και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν μια ευγενέστατη κυρία κάποιας ηλικίας, που μας ενημέρωνε για ένα πρόγραμμα ΕΣΠΑ (και κάτι άλλα αρχικά που τα ξέχασα ήδη), το οποίο επέστρεφε στις επιχειρήσεις που ήταν ήδη ανοιχτές, ενοίκια και μισθούς και ρεύματα κλπ κλπ, από 1/1/2013 μέχρι την ημερομηνία κατάθεσης του φακέλου. Μας τα είπε έτσι, μας τα είπε αλλιώς, μας τα είπε με όρους τεχνικούς και δυσνόητους και με τα πολλά μας «έψησε» να το δούμε. Θα έστελνε λέει κάποιον να μας φέρει κάτι χαρτιά προς υπογραφή για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία και θα μας ζητούσε μόνο 120 ευρώ για το φάκελο που θα κατέθεταν και για τον κόπο τους…

Επειδή έχω δει και ακούσει αρκετά στο μικρό διάστημα που ασχολούμαι με την Κιμωλία, είπα να το ψάξω, οπότε έστειλα σε μερικούς φίλους που ασχολούνται με το ΕΣΠΑ μαζί και στο λογιστή μου. Τι έμαθα; Αυτά τα γραφεία, παίρνουν τηλέφωνο σε ανυποψίαστους επιχειρηματίες του κλάδου και τους υπόσχονται ότι θέλουν να ακούσουν. Αναφέρονται σε προγράμματα που είτε έχουν λήξει, είτε αφορούν κάτι εντελώς άσχετο. Αρχίζουν τις ορολογίες, κλπ, και σε βάζουν να σκεφτείς «σιγά μωρέ, 120 ευρώ είναι, αν μας έρθει η επιδότηση, έχει καλώς, αν όχι, σιγά τα 120 ευρώ». Κάπως έτσι δε θα σκεφτόσασταν και σεις; Έτσι, μαζεύουν 120ευρα, για προγράμματα που δεν υπάρχουν και για τα οποία προφανώς δε κάνουν ποτέ φάκελο. Έτσι, απλά σου λένε ότι δε πέρασε η αίτηση και σε κρατάνε ζεστό για την επόμενη απάτη που θα στήσουν…

Προσέξτε πάρα μα πάρα πολύ και βρείτε έναν έμπιστο άνθρωπο για να ενημερώνεστε για τέτοια ζητήματα. Οι άνθρωποι αυτοί, έχουν γραφεία, υπαλλήλους, τηλέφωνα και mails και το έχουν στήσει πολύ καλά το παιχνίδι. Κάποιοι είναι κανονικά γραφεία που απλά κάνουν και καμιά κομπίνα παράλληλα. Βεβαίως και δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, απλά στις μέρες μας φαίνεται πως έχουν λιγοστέψει αρκετά… Προωθήστε και ενημερώστε όσους μπορείτε, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δε δραστηριοποιούνται μόνο στον κλάδο της εστίασης, αλλά όπου μπορούν να βρουν ανθρώπους που χρειάζονται χρήματα…

Νίκος Παλαβιτσίνης

Απάτη… αλά Ελληνικά!

Είναι αυτό που λέμε, «όσο ζει κανείς, μαθαίνει»… Είχαμε λοιπόν στη γειτονιά, ένα μικρό, ύποπτο μαγαζάκι… Δεν είχα δώσει ποτέ μεγάλη σημασία. Δε μας ενοχλούσαν, δε τους ενοχλούσαμε… Κάποιοι από εσάς ίσως να καταλάβατε ήδη για ποιο μιλάω… Ευτυχώς, έκλεισε και νοικιάστηκε, οπότε περιμένουμε το νέο μας γείτονα με ανυπομονησία… Έκλεισε, αλλά οι ιστορίες για αυτό, καλά κρατούν… Έμαθα λοιπόν σήμερα, ότι το συγκεκριμένο μαγαζάκι, όπως πολλά όμοια του, έχουν 1-2 παλικάρια (κάτι κουρασμένα παλικάρια, στα 60-65) που συχνάζουν στα μετρό του Συντάγματος και της Ακρόπολης και «ψαρεύουν» πελατεία…  Παλικάρια που υπάρχουν ακόμα αλλά έχουν ξεμείνει στην Πλάκα από άλλες εποχές, που παραπέμπουν στην ταινία με τον Κωνσταντίνου… «Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» που έλεγε και η Άννα Καλουτά…

Αυτά τα παλικάρια, παίρνουν ανυποψίαστους τουρίστες να τους πάνε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί με κοπέλες, κόσμο κλπ… Μόλις φτάσουν στις «τρύπες» που τους πληρώνουν για να μαζεύουν κόσμο, τους βάζουν μέσα και κλείνουν την πόρτα πίσω τους… Στο συγκεκριμένο μαγαζάκι της γειτονίας, ιστορίες λένε ότι υπήρχε μια μπαργούμαν κάποιας χώρας του ανατολικού μπλοκ, η οποία άρχιζε επί τόπου να βάζει ποτά… Του τουρίστα, δικά της, των παλικαριών, και πάει λέγοντας… Τα ποτά αυτά, τα δικά τους, μπορεί και να ήταν μόνο χυμός πορτοκάλι… Πιες ένα, πιες δύο, κάποια στιγμή ερχόταν η ώρα της σούμας…

Εκεί έσκαγε το παραμύθι… Ζητούσαν από τον τουρίστα να πληρώσει όλα τα ποτά, μαζί και αυτά που υποτιθέμενα ήπιαν οι ίδιοι, σε τιμές Χίλτον και πάνω… 6 ποτά, 60 ευρώ, 10 ποτά, 100 ευρώ… Μια ιστορία που έφτασε στα αυτιά μας, έλεγε ότι κάποιος κακομοίρης που τους φοβήθηκε, πλήρωσε 300 ευρώ! Αν κάποιος αρνιόταν να πληρώσει, η απειλή της αστυνομίας τον έκανε να πειστεί αμέσως για να δώσει όσα του ζητούσαν. Ποιος δε θα το έκανε άλλωστε, ξένος σε μια ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα, κλπ κλπ; Άλλωστε, το μάτι των παλικαριών αυτών κόβει καλά… Ξέρουν ποιον θα παρασύρουν στην ποντικότρυπα για να τον μαδήσουν…

Τέτοια μαγαζιά υπάρχουν ακόμα και τα βλέπετε όλοι όσοι κάνετε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας… Κάτι ξεχασμένα καφέ-μπαρ, σαν αυτή της Λάμψης και του Καλημέρα Ζωή, που λες, «πως μπορεί να μένει ανοιχτή αυτή η τρύπα; Ποιος έρχεται εδώ;». Τώρα λοιπόν ξέρετε πως μένουν και ποιοι έρχονται σε αυτά… Κατά τα άλλα, ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας και πρέπει να τον διαφυλάξουμε, να τον εκσυγχρονίσουμε, κλπ. Δυστυχώς, αυτό το ακραίο παράδειγμα, δείχνει σε εμάς και πιστεύω σε πολλούς ακόμα, ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα δυσκολευτούμε πολύ να τινάξουμε από πάνω μας τον οπορτουνισμό και τις κακές συνήθειες του παρελθόντος. Αν δε δούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας, να αφήσουν τα χρήματα τους, με σεβασμό, τότε πολύ απλά κάποια στιγμή θα σταματήσουν να έρχονται στην ποσότητα και την ποιότητα που ακόμα έρχονται…

Τα παλικάρια αυτού του είδους που τσιμπάνε θύματα, θα πάρουν σύνταξη από τη ζωή κάποια στιγμή, και όσοι μένουμε πίσω θα προσπαθούμε μάταια να πείσουμε τον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν είμαστε ελέφαντες… Μέχρι τότε, τα μάτια σας δεκατέσσερα, και αν έχετε κάποιο γνωστό που επισκέπτεται τη χώρα, βάλτε τον λίγο στα κόλπα, μπας και γλιτώσουμε μερικές ιστορίες που πλέον βγαίνουν και online και δυσφημίζουν τη χώρα διαχρονικά….

© 2017 Kimolia Blog

Theme by Anders NorenUp ↑