Είναι αυτό που λέμε, «όσο ζει κανείς, μαθαίνει»… Είχαμε λοιπόν στη γειτονιά, ένα μικρό, ύποπτο μαγαζάκι… Δεν είχα δώσει ποτέ μεγάλη σημασία. Δε μας ενοχλούσαν, δε τους ενοχλούσαμε… Κάποιοι από εσάς ίσως να καταλάβατε ήδη για ποιο μιλάω… Ευτυχώς, έκλεισε και νοικιάστηκε, οπότε περιμένουμε το νέο μας γείτονα με ανυπομονησία… Έκλεισε, αλλά οι ιστορίες για αυτό, καλά κρατούν… Έμαθα λοιπόν σήμερα, ότι το συγκεκριμένο μαγαζάκι, όπως πολλά όμοια του, έχουν 1-2 παλικάρια (κάτι κουρασμένα παλικάρια, στα 60-65) που συχνάζουν στα μετρό του Συντάγματος και της Ακρόπολης και «ψαρεύουν» πελατεία…  Παλικάρια που υπάρχουν ακόμα αλλά έχουν ξεμείνει στην Πλάκα από άλλες εποχές, που παραπέμπουν στην ταινία με τον Κωνσταντίνου… «Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» που έλεγε και η Άννα Καλουτά…

Αυτά τα παλικάρια, παίρνουν ανυποψίαστους τουρίστες να τους πάνε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί με κοπέλες, κόσμο κλπ… Μόλις φτάσουν στις «τρύπες» που τους πληρώνουν για να μαζεύουν κόσμο, τους βάζουν μέσα και κλείνουν την πόρτα πίσω τους… Στο συγκεκριμένο μαγαζάκι της γειτονίας, ιστορίες λένε ότι υπήρχε μια μπαργούμαν κάποιας χώρας του ανατολικού μπλοκ, η οποία άρχιζε επί τόπου να βάζει ποτά… Του τουρίστα, δικά της, των παλικαριών, και πάει λέγοντας… Τα ποτά αυτά, τα δικά τους, μπορεί και να ήταν μόνο χυμός πορτοκάλι… Πιες ένα, πιες δύο, κάποια στιγμή ερχόταν η ώρα της σούμας…

Εκεί έσκαγε το παραμύθι… Ζητούσαν από τον τουρίστα να πληρώσει όλα τα ποτά, μαζί και αυτά που υποτιθέμενα ήπιαν οι ίδιοι, σε τιμές Χίλτον και πάνω… 6 ποτά, 60 ευρώ, 10 ποτά, 100 ευρώ… Μια ιστορία που έφτασε στα αυτιά μας, έλεγε ότι κάποιος κακομοίρης που τους φοβήθηκε, πλήρωσε 300 ευρώ! Αν κάποιος αρνιόταν να πληρώσει, η απειλή της αστυνομίας τον έκανε να πειστεί αμέσως για να δώσει όσα του ζητούσαν. Ποιος δε θα το έκανε άλλωστε, ξένος σε μια ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα, κλπ κλπ; Άλλωστε, το μάτι των παλικαριών αυτών κόβει καλά… Ξέρουν ποιον θα παρασύρουν στην ποντικότρυπα για να τον μαδήσουν…

Τέτοια μαγαζιά υπάρχουν ακόμα και τα βλέπετε όλοι όσοι κάνετε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας… Κάτι ξεχασμένα καφέ-μπαρ, σαν αυτή της Λάμψης και του Καλημέρα Ζωή, που λες, «πως μπορεί να μένει ανοιχτή αυτή η τρύπα; Ποιος έρχεται εδώ;». Τώρα λοιπόν ξέρετε πως μένουν και ποιοι έρχονται σε αυτά… Κατά τα άλλα, ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας και πρέπει να τον διαφυλάξουμε, να τον εκσυγχρονίσουμε, κλπ. Δυστυχώς, αυτό το ακραίο παράδειγμα, δείχνει σε εμάς και πιστεύω σε πολλούς ακόμα, ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα δυσκολευτούμε πολύ να τινάξουμε από πάνω μας τον οπορτουνισμό και τις κακές συνήθειες του παρελθόντος. Αν δε δούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας, να αφήσουν τα χρήματα τους, με σεβασμό, τότε πολύ απλά κάποια στιγμή θα σταματήσουν να έρχονται στην ποσότητα και την ποιότητα που ακόμα έρχονται…

Τα παλικάρια αυτού του είδους που τσιμπάνε θύματα, θα πάρουν σύνταξη από τη ζωή κάποια στιγμή, και όσοι μένουμε πίσω θα προσπαθούμε μάταια να πείσουμε τον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν είμαστε ελέφαντες… Μέχρι τότε, τα μάτια σας δεκατέσσερα, και αν έχετε κάποιο γνωστό που επισκέπτεται τη χώρα, βάλτε τον λίγο στα κόλπα, μπας και γλιτώσουμε μερικές ιστορίες που πλέον βγαίνουν και online και δυσφημίζουν τη χώρα διαχρονικά….